Uitgelicht

Akathistoshymne tot de Moeder Gods

******

Wil je de tekst volgen : kijk in de zijkolom daar staat de volledige geschreven tekst ! (niet als je kijkt op een GSM)

****************************

Onlangs werd pagina 23 toegevoegd aan de lijst : Teksten van Kerkvaders e.a. /+ pagina 8 van Augustinus. (Elke pagina bestaat uit de URL van ongeveer 30 geposte artikels)

*******************

Teresa van Avila: citaten

Citaten van de Heilige Teresa van Ávila

Commentaar:

Wat opvalt in deze uitspraken van de heilige Teresa is de eenvoud waarmee zij het geestelijk leven samenvat. Zij spreekt niet eerst over buitengewone mystieke ervaringen, hoewel zij die zelf heeft gekend. Haar aandacht gaat naar de grondhouding van het hart: liefde, nederigheid, innerlijke vrede en volharding.

Voor Teresa is liefde geen gevoel dat komt en gaat. Liefde toont zich in het dagelijkse leven: in zachtheid tegenover anderen, in het bedekken van hun fouten, in het trouw vervullen van kleine taken en in het dragen van moeilijkheden zonder verbittering. Daarom zegt zij dat wij geen grote dingen kunnen doen, maar wel kleine dingen met grote liefde.

Ook haar visie op het gebed is bijzonder troostend. Bidden is niet in de eerste plaats veel woorden gebruiken, maar “een eenvoudige blik naar de hemel”. Dat betekent dat zelfs wie moe, ziek, verstrooid of verdrietig is, kan bidden. Een zucht, een verlangen, een blik van vertrouwen naar God kan al een waar gebed zijn.

De kern van haar boodschap is dat een mens pas werkelijk rust vindt wanneer God het middelpunt van het leven wordt. Alles wat wij krampachtig proberen vast te houden, brengt uiteindelijk onrust. Maar wie leert vertrouwen op Gods liefde, ontdekt een vrede die niet afhankelijk is van omstandigheden.

++++

Gebed:

Heer God,

Gij die het hart van de heilige Teresa hebt vervuld met liefde en vertrouwen, leer ook ons de weg van de eenvoud.

Geef dat wij niet zoeken naar grootheid, maar trouw zijn in de kleine dingen van elke dag. Leer ons de fouten van anderen met mildheid te dragen en hun goede eigenschappen met vreugde te zien.

Wanneer het kruis zwaar wordt, schenk ons de genade om te blijven vertrouwen dat Gij nabij zijt. Wanneer ons hart onrustig is, leid ons terug naar die stille plaats waar Gij woont.

Maak ons nederig zonder moedeloosheid, standvastig zonder hardheid, en liefdevol zonder eigenbelang.

Laat ons gebed een eenvoudige blik naar U zijn, een woord van dankbaarheid, een daad van overgave, een stil rusten in Uw aanwezigheid.

Heilige Teresa van Ávila, leer ons dat alleen God genoeg is.

Amen.

********************

St.Ambrosius: Ik, onwaardige zondaar, vertrouwend niet op mijn eigen verdiensten, maar op uw barmhartigheid en goedheid nader ik bevend tot het allerheiligste feestmaal van uw altaar…..

“Genadige Heer Jezus Christus!”

Ik, onwaardige zondaar, vertrouwend niet op mijn eigen verdiensten, maar op uw barmhartigheid en goedheid, ik nader bevend tot het allerheiligste feestmaal van uw altaar.

Ik erken dat zowel mijn hart als mijn lichaam bevlekt zijn met vele zonden en dat ik mijn gedachten en verlangens niet goed heb bewaakt.

Daarom kom ik, ellendige zondaar, te midden van zoveel angst en nood tot U, bron van barmhartigheid. Tot U neem ik mijn toevlucht, naar U roep ik om genezing; aan U, mijn Verlosser, onderwerp ik mij.

Tot U, Heer, toon ik mijn wonden en mijn schaamte. Ik weet dat ik U vaak en ernstig heb beledigd. Toch vrees ik niet zonder hoop, want ik vertrouw op uw oneindige ontferming.

Zie mij aan met medelijden, Heer Jezus Christus, eeuwige Koning, God en mens, die omwille van de mensen gekruisigd werd.

Luister naar mij; mijn hoop is op U gevestigd. Heb medelijden met mij, bron van barmhartigheid, die nooit ophoudt te stromen.

Gegroet, heilbrengend offer, opgedragen aan het kruis voor alle mensen. Gegroet, edel en kostbaar Bloed, voortvloeiend uit de wonden van onze gekruisigde Heer Jezus Christus en reinigend van de zonden van de wereld.

Gedenk, Heer, uw schepsel dat Gij hebt verlost door uw Bloed. Het spijt mij dat ik gezondigd heb; ik verlang mijn misstappen te herstellen.

Barmhartige Vader, verwijder al mijn ongerechtigheden en zonden, zodat ik, gezuiverd naar lichaam en ziel, waardig mag delen in het Heilig Mysterie.

Moge de ontvangst van uw Lichaam en Bloed, die ik ondanks mijn onwaardigheid verlang te ontvangen, mij niet tot oordeel strekken, maar tot vergeving van zonden, tot zuivering van het hart, tot bescherming tegen het kwaad en tot heil van ziel en lichaam.

Amen.

++++

Commentaar:

Dit gebed van Sint Ambrosius ademt een diepe nederigheid. De bidder komt niet naar Christus omdat hij waardig is, maar omdat Christus barmhartig is. Dat is een fundamenteel christelijk inzicht: wij naderen God niet op grond van onze verdiensten, maar op grond van zijn liefde.

Opvallend is hoe het gebed voortdurend beweegt tussen twee polen:

Het eerlijke besef van eigen zwakheid.

Het onwankelbare vertrouwen op Gods genade.

Sint Ambrosius blijft niet stilstaan bij schuld of angst. Zodra hij zijn zonden erkent, richt hij zijn blik op Christus. Het kruis wordt het centrum van zijn hoop. De wonden van Christus zijn voor hem geen teken van nederlaag, maar van genezing.

Ook vandaag spreekt dit gebed sterk tot gelovigen die zich soms onwaardig voelen. Niemand ontvangt de Eucharistie omdat hij volmaakt is. De Eucharistie is voedsel voor mensen op weg, voor mensen die verlangen naar genezing, groei en heiliging.

Het gebed nodigt ons uit om met een open hart te zeggen:

“Heer, ik ben niet waardig, maar ik vertrouw op U.”

Daarin ligt de ware voorbereiding op de ontmoeting met Christus.

++++

Gebed:

Liefdevolle Heer Jezus,

wanneer ik naar mijn eigen leven kijk, zie ik zoveel onvolmaaktheid, zoveel gemiste kansen om U en mijn naaste lief te hebben. Toch wilt Gij niet dat ik bij mijn tekortkomingen blijf stilstaan, maar dat ik mijn ogen richt op uw barmhartig Hart.

Leer mij, zoals Sint Ambrosius, met nederigheid én vertrouwen tot U te komen. Bevrijd mij van angst die mij van U verwijdert, en vervul mij met het geloof dat uw liefde groter is dan mijn zonde.

Zuiver mijn hart door uw genade. Genees wat gewond is, versterk wat zwak is en verlicht wat donker is in mij. Maak mij ontvankelijk voor uw aanwezigheid, zodat iedere ontmoeting met U mij meer doet gelijken op wie Gij zijt.

Moge uw heilig Lichaam en uw kostbaar Bloed mij voeden op mijn levensweg, mij bewaren in vrede en mij steeds dieper binnenleiden in de vreugde van uw liefde.

Sint Ambrosius, bid voor ons.

Amen.

**********************

Heilige Maximiliaan Kolpe: Hij stierf de marteldood, nadat hij vrijwillig de plaats innm van een getrouwde jonge man die ter dood was veroordeeld….

Heilige Maximiliaan Kolbe

Lieve Jezus, de heilige Maximiliaan Kolbe werd gevangen gezet in Auschwitz, waar hij de gevangenen diende en de Heilige Mis vierde, waarbij hij het brood en de wijn consacreerde die zijn medegevangenen hadden weten binnen te smokkelen.

Hij stierf de marteldood nadat hij vrijwillig de plaats innam van een getrouwde jonge man die ter dood was veroordeeld.

Omdat hij de patroonheilige is van verslaafden en gevangenen, vraag ik U, mijn Heer, door zijn voorspraak, voor alle gevangenen en ter dood veroordeelden, om hun gewonde hart te genezen en hen te bevrijden van het kwaad dat hen omringt. Mogen zij door Uw genade een nieuwe kans ontvangen.

O heilige Maximiliaan, ik vraag u ook bij de Heer te pleiten voor de verslaafden in mijn familie en onder mijn vrienden, zodat zij spoedig vrede mogen vinden in hun hart.

Door Christus onze Heer.

Amen.


Commentaar:

De figuur van de heilige Maximiliaan Kolbe straalt een bijzondere kracht uit: niet de kracht van geweld, maar de kracht van liefde die zichzelf weggeeft. In Auschwitz, een plaats waar menselijke waardigheid systematisch werd vernietigd, bleef hij getuigen van Gods aanwezigheid. Hij koos er niet voor zijn eigen leven te redden, maar gaf het weg om een ander te laten leven.

Dat maakt hem tot een diep evangelisch getuige. Zijn leven herinnert ons aan Jezus’ woorden: “Niemand heeft groter liefde dan hij die zijn leven geeft voor zijn vrienden.” (Joh. 15,13).

Voor ons vandaag ligt de boodschap misschien niet in een letterlijk martelaarschap, maar in de dagelijkse bereidheid om plaats te maken voor de ander: luisteren waar niemand meer luistert, vergeven waar wonden blijven schrijnen, hoop brengen waar wanhoop groeit. Maximiliaan Kolbe leert ons dat zelfs in de donkerste omstandigheden het licht van Christus niet kan worden uitgedoofd.

Zijn voorspraak wordt vaak ingeroepen voor mensen die gevangen zitten, niet alleen achter tralies, maar ook in innerlijke gevangenschappen: verslavingen, angst, schuldgevoelens, bitterheid of wanhoop. Hij wijst ons de weg naar de ware vrijheid, die begint wanneer wij ons toevertrouwen aan Gods barmhartige liefde.


Gebed

Heer Jezus Christus,

Gij hebt de heilige Maximiliaan Kolbe de genade gegeven om in de duisternis een licht van liefde te zijn. Leer ook ons de weg van de zelfgave, zodat wij niet leven voor onszelf alleen, maar openstaan voor de noden van onze broeders en zusters.

Wij bidden U bijzonder voor allen die gevangen zijn in angst, verdriet of verslaving. Raak hun hart aan met Uw genezende liefde. Geef hun moed om elke dag opnieuw te beginnen en mensen op hun weg die hen nabij blijven.

Heilige Maximiliaan Kolbe, gij die in het kamp van Auschwitz een getuige van hoop zijt geweest, bid voor ons, opdat wij nooit de liefde verliezen, zelfs niet in tijden van beproeving.

Moge Maria, Moeder van Barmhartigheid, ons bewaren onder haar mantel en ons steeds dichter brengen bij haar Zoon.

Amen.

*****************

Augustinus: Met deze diepe gedachte nodigt Augustinus ons uit om anders naar de tijd te kijken. Gewoonlijk denken wij dat het verleden achter ons ligt, de toekomst vóór ons en het heden ertussen…..

De tijd volgens de heilige Augustinus:

“Het heden van het verleden is het geheugen, het heden van de toekomst is de verwachting (of verbeelding), en het heden van het heden is de aandacht.”

++++

Commentaar:

Met deze diepe gedachte nodigt Augustinus ons uit om anders naar de tijd te kijken. Gewoonlijk denken wij dat het verleden achter ons ligt, de toekomst vóór ons en het heden ertussen. Maar Augustinus merkt op dat wij het verleden alleen kunnen aanraken door onze herinnering, en de toekomst alleen door onze verwachting of verbeelding. Het enige wat werkelijk aanwezig is, is het huidige moment.

Toch leeft ook het verleden in het heden, als herinnering. En ook de toekomst leeft in het heden, als hoop, verlangen, angst of verwachting. Zo wordt ons hart vaak heen en weer getrokken tussen wat geweest is en wat nog moet komen.

Daarom wijst Augustinus op de waarde van de aandacht. Aandacht is de kunst om werkelijk aanwezig te zijn voor God, voor de mensen om ons heen en voor ons eigen leven. Wanneer wij aandachtig leven, wordt het heden een heilige plaats waar God zich laat ontmoeten.

Voor de christelijke spiritualiteit is dit bijzonder belangrijk. God bevindt zich niet in onze spijt over gisteren, noch in onze zorgen over morgen. Hij komt ons tegemoet in het huidige moment. Elke ademhaling, elke ontmoeting, elke stilte kan een plaats van genade worden.

Zoals Augustinus elders schrijft: “Te laat heb ik U liefgehad.” Niet omdat God afwezig was, maar omdat zijn aandacht nog niet volledig geopend was voor Gods aanwezigheid in het nu.

++++

Gebed:

Heer van tijd en eeuwigheid,

U hebt mij het geschenk van dit moment gegeven. Vaak dwaalt mijn hart af naar herinneringen die mij vasthouden,

of naar verwachtingen die mij onrustig maken.

Leer mij wonen in het heden, waar Uw liefde mij omringt en Uw stem zacht spreekt in de stilte.

Zegen mijn herinneringen, opdat zij bronnen van dankbaarheid worden. Zegen mijn verwachtingen, opdat zij gedragen worden door vertrouwen. En schenk mij de genade van aandacht, zodat ik U herken in wat vandaag gebeurt.

Laat mij niet verloren raken in wat voorbij is of nog komen moet, maar rust vinden in Uw aanwezigheid, hier en nu.

Amen.

****************

St. Teresia van Jezus:De kern van haar boodschap is dat God ons niet in de eerste plaats aardse voorspoed belooft. Zijn grootste gave is niet comfort, maar vereniging met Hem. Daarom wijst Teresa naar Jezus in Getsemane…..

O God, U leidt degenen die U bijzonder liefhebt langs de weg van beproeving; en hoe meer U hen liefhebt, hoe groter de beproeving.

Te denken dat U mensen tot uw innige vriendschap toelaat die alleen in comfort leven en geen beproevingen kennen, is een vergissing.

Het is niet uw wil ons rijkdom, genoegens, eerbewijzen of al deze aardse dingen te schenken. Uw liefde voor ons is niet zo beperkt.

Willen wij weten hoe U antwoordt aan degenen die U oprecht vragen uw wil in hen te volbrengen, dan moeten wij kijken naar uw verheven Zoon, die ditzelfde gebed bad in de Hof van Olijven.

U hebt uw wil in Hem vervuld door de beproevingen, het verdriet, de krenkingen en de vervolgingen die Hij heeft doorstaan totdat zijn leven eindigde aan het kruis.

Zie hier wat U gaf aan Hem die U het meest liefhad.

Dit zijn uw gaven zolang wij in deze wereld leven.

U geeft ze naar de mate van de liefde waarmee U ons bemint: aan hen die U meer liefhebt, geeft U meer van deze gaven; aan hen die U minder liefhebt, geeft U minder.

En U geeft ook naar de moed die U in ieder van ons ziet en naar de liefde die ieder voor U heeft.

Wie U veel liefheeft, zal veel kunnen verdragen; wie U weinig liefheeft, zal slechts weinig kunnen dragen.

Heilige Teresa van Jezus (Teresa van Ávila)

++++

Commentaar:

Deze krachtige tekst van de heilige Teresa van Ávila kan op het eerste gezicht hard klinken. Ze lijkt te zeggen dat lijden een maatstaf is van Gods liefde. Dat moeten we voorzichtig verstaan. Teresa verheerlijkt het lijden niet om het lijden zelf. Zij heeft zelf veel ziekten, tegenwerking en innerlijke beproevingen gekend. Vanuit die ervaring ontdekte zij dat ware liefde niet bestaat uit het vermijden van moeilijkheden, maar uit Gods nabijheid te midden ervan.

De kern van haar boodschap is dat God ons niet in de eerste plaats aardse voorspoed belooft. Zijn grootste gave is niet comfort, maar vereniging met Hem. Daarom wijst Teresa naar Jezus in Getsemane. Daar zien we dat zelfs de geliefde Zoon niet gespaard werd voor angst, vernedering en het kruis. Maar juist door die weg heen werd de liefde ten volle zichtbaar.

Voor ons betekent dit niet dat we pijn moeten zoeken of passief alle onrecht moeten aanvaarden. Het betekent wel dat beproevingen niet automatisch een teken zijn van Gods afwezigheid. Soms zijn zij de plaats waar ons vertrouwen, onze overgave en onze liefde worden verdiept.

Wat mij vooral raakt, is Teresa’s laatste gedachte: “Wie U veel liefheeft, zal veel kunnen verdragen.” Liefde vergroot het hart. Niet onze eigen kracht draagt ons door moeilijke tijden, maar de liefde die God in ons laat groeien. Waar liefde aanwezig is, wordt zelfs het kruis anders gedragen.

++++

GEBED:

Heer mijn God,

wanneer de weg donker wordt en ik de zin van beproevingen niet begrijp, bewaar mij dan voor de gedachte dat U mij hebt verlaten.

Leer mij geloven dat uw liefde dieper is dan mijn gevoelens, en dat U ook aanwezig bent in dagen van verdriet, onzekerheid en strijd.

Geef mij de moed van Jezus in Getsemane, om samen met Hem te zeggen:

“Niet mijn wil, maar uw wil geschiede.”

Vergroot mijn hart, zodat ik meer kan liefhebben en daardoor ook meer kan dragen.

Laat iedere beproeving mij dichter brengen bij uw vrede, uw vertrouwen en uw aanwezigheid.

En wanneer ik zwak word, draag U mij dan zelf, zoals een vader zijn kind draagt.

Amen.

************************

St. Jan van het Kruis: St.Jan zocht naar een eenvoudig en authentiek leven. voor hem betekende heiligheid niet dat men veel bezit of veel preseert, maar dat men vrij wordt van alles wat de liefde in de weg staat….

Commentaar

Sint-Jan van het Kruis leefde in een tijd van hervorming, strijd en persoonlijke beproeving. Hij kende niet alleen de vreugde van het gebed, maar ook de harde werkelijkheid van gevangenschap, onbegrip en een diepe innerlijke duisternis. Juist daar ontdekte hij dat Gods liefde vaak verborgen werkt.

De afbeelding noemt drie deugden:

1. Zuiverheid van hart:

St.Jan zocht naar een eenvoudig en authentiek leven. Voor hem betekende heiligheid niet dat men veel bezit of veel presteert, maar dat men vrij wordt van alles wat Gods liefde in de weg staat.

De vraag die hij ons zou stellen is wellicht:

“Wat houdt jouw hart nog bezet, zodat God er niet volledig kan wonen?”

Zuiverheid is geen volmaaktheid. Het is beschikbaarheid.

2. Licht in de duisternis:

Zijn beroemde leer over de “donkere nacht” wordt vaak verkeerd begrepen. Het is geen straf van God. Het is een weg waarop God ons losmaakt van zekerheden, zodat wij leren vertrouwen op Hem alleen.

Wie door ziekte, verlies, ouderdom of innerlijke droogte gaat, kan zich herkennen in deze nacht.

God is dan niet afwezig.

Hij werkt dieper dan onze gevoelens.

Vaak groeit de liefde juist wanneer wij haar niet meer voelen.

3. Goddelijke liefde:

Voor Sint-Jan is liefde het doel van de hele geestelijke weg.

Niet bijzondere ervaringen. Niet visioenen. Niet religieuze gevoelens.

Alleen liefde.

Een mens die leert vergeven, dienen, luisteren, verdragen en zichzelf schenken, groeit naar God toe.

Want God zelf is liefde.

Daarom is zijn beroemde uitspraak zo bevrijdend:

“Aan het einde van het leven worden wij beoordeeld op de liefde.”

Niet op wat wij bereikt hebben, maar op hoeveel liefde wij hebben toegelaten en doorgegeven.

Voor ons dagelijks leven betekent dit dat een eenvoudig gebaar van vriendelijkheid soms meer waarde heeft dan grote woorden of indrukwekkende prestaties.

++++

Gebed:

Heer van liefde,

wanneer ik zoek naar zekerheid, leer mij vertrouwen.

Wanneer ik vastklamp aan wat voorbijgaat, maak mijn hart vrij.

Wanneer ik door een donkere nacht ga en Uw aanwezigheid niet meer voel, laat mij geloven dat Gij dichter bij mij zijt dan ooit tevoren.

Zoals Sint-Jan van het Kruis, leer mij de stilte liefhebben, de eenvoud omarmen en U zoeken boven alles.

Laat mijn leven niet draaien om succes, erkenning of bezit, maar om de liefde die van U komt.

Moge iedere ontmoeting, ieder woord en iedere keuze een spoor van Uw goedheid achterlaten.

En wanneer mijn aardse weg ten einde loopt, laat mij dan niet verschijnen met lege handen, maar met een hart dat geleerd heeft lief te hebben.

Amen.

++++

St.Jan van het Kruis: “In de avond van het leven zullen we geoordeeld worden op de liefde”…..

Commentaar:

Deze afbeelding over Sint Jan van het Kruis ademt de sfeer van stilte, beproeving en hoop. Overal zien we de spanning tussen duisternis en licht: de gevangeniscel, de nachtelijke hemel, het schrijvende figuur bij kaarslicht, en tegelijk de stralen die door het venster vallen en het kruis dat op de heuvel staat.

De centrale boodschap van Jan van het Kruis is misschien wel samengevat in de woorden:

“In de avond van het leven zullen we geoordeeld worden op de liefde.”

Voor hem was het geestelijk leven geen zoektocht naar bijzondere ervaringen, maar een weg naar zuivere liefde. Soms ervaren we Gods nabijheid sterk, maar vaak ook niet. Dan lijkt het alsof God zwijgt of ver weg is. Juist daar spreekt Jan van de “donkere nacht”: niet als een straf, maar als een verborgen werk van God.

Wanneer alle zekerheden wegvallen, wanneer gebed droog aanvoelt, wanneer we geen troost vinden, kan God ons juist dieper leiden. Zoals een zaadje in de donkere aarde groeit zonder dat iemand het ziet, zo groeit ook het geloof vaak in verborgenheid.

De afbeelding herinnert ons eraan dat de donkerste nacht niet het laatste woord heeft. Achter de nacht wacht de dageraad. Achter het kruis staat de verrijzenis. Achter elke beproeving werkt Gods liefde in stilte verder.

Voor velen komt deze boodschap dicht bij het eigen leven. We dragen zorgen om gezondheid, familie, ouder worden, verlies of onzekerheid. Dan zegt Sint Jan van het Kruis niet: “Voel meer”, maar eerder: “Vertrouw meer.” God is niet minder aanwezig omdat wij Hem minder voelen.

++++

Gebed:

Heer van licht en stilte,

wanneer de nacht valt over mijn hart en ik Uw aanwezigheid niet meer ervaar, leer mij vertrouwen.

Wanneer mijn gebed droog wordt en mijn woorden leeg lijken, blijf dan in mij werken, ook wanneer ik U niet zie.

Zoals Gij Sint Jan van het Kruis door duisternis naar licht hebt geleid, zo leid ook mij door alles heen wat mij beangstigt, verwart of vermoeit.

Geef mij de genade om niet vast te houden aan gevoelens, maar aan Uw trouw.

Wanneer de weg donker wordt, laat mij geloven dat Gij reeds verderop het licht ontstoken hebt.

Leer mij liefhebben in kleine en verborgen dingen, want aan het einde van mijn leven zal alleen de liefde blijven.

Moge elke beproeving mijn hart zuiveren, moge elke stilte mij dichter bij U brengen, en moge ik eenmaal ontdekken dat Gij al die tijd naast mij hebt gewandeld.

Door Christus, onze Heer.

Amen.

++++

“Waar geen liefde is, zaai liefde, en gij zult liefde oogsten.”

— Sint Jan van het Kruis.

*********************

Henri Nouwen: Henri Nouwen raakt hier een diepe waarheid van het menselijk bestaan. Niemand draagt het leven alleen……

We moeten engelen voor elkaar zijn, elkaar kracht en troost schenken.Want pas wanneer wij ten volle beseffen dat de beker van het leven niet alleen een beker van verdriet is, maar ook een beker van vreugde, zullen wij in staat zijn eruit te drinken.

Henri Nouwen.

++++

Commentaar:

Henri Nouwen raakt hier een diepe waarheid van het menselijk bestaan. Niemand draagt het leven alleen. We hebben elkaar nodig om de lasten te verlichten, om een luisterend oor te bieden, een bemoedigend woord te spreken, of eenvoudig aanwezig te zijn wanneer woorden tekortschieten.

De uitdrukking “engelen voor elkaar zijn” verwijst niet naar iets buitengewoons. Het gaat om de kleine daden van liefde die dagelijks gebeuren: een hand op een schouder, een kaartje, een bezoek, een stil gebed voor iemand die lijdt. Door zulke gebaren wordt Gods tederheid zichtbaar in de wereld.

Nouwen spreekt ook over de “beker van het leven”. Die beker bevat zowel pijn als vreugde. Wie alleen het verdriet ziet, kan verbitterd raken. Wie alleen de vreugde zoekt, ontkent een deel van de werkelijkheid. Geestelijke rijpheid groeit wanneer we beide leren aanvaarden als onderdeel van dezelfde levensweg. Dan kunnen we het leven ontvangen zoals het komt, dankbaar voor de vreugde en vertrouwvol in het lijden.

Voor christenen verwijst deze beker ook naar Jezus, die in Getsemane de beker van het lijden aanvaardde en doorheen het kruis de verrijzenis binnen ging. Zo worden ook wij uitgenodigd om te geloven dat geen enkele nacht het laatste woord heeft.

++++

Gebed

Liefdevolle God,

maak mij vandaag tot een engel van uw nabijheid voor de mensen die Gij op mijn weg brengt.

Waar iemand ontmoedigd is, laat mij een woord van hoop spreken.

Waar iemand eenzaam is, laat mij een teken van vriendschap geven.

Waar verdriet zwaar weegt, laat mij een drager van uw troost zijn.

Leer mij ook mijn eigen levensbeker te aanvaarden, met alles wat zij bevat: Liefdevolle God,

maak mij vandaag tot een engel van uw nabijheid voor de mensen die Gij op mijn weg brengt.

Waar iemand ontmoedigd is, laat mij een woord van hoop spreken.

Waar iemand eenzaam is, laat mij een teken van vriendschap geven.

Waar verdriet zwaar weegt, laat mij een drager van uw troost zijn.

Leer mij ook mijn eigen levensbeker te aanvaarden, met alles wat zij bevat: vreugde en verdriet, licht en schaduw, ontmoeting en afscheid.

Geef mij de genade te vertrouwen dat Gij aanwezig zijt in alles wat mij overkomt, en dat uw liefde sterker is dan elke pijn.

Moge ik samen met mijn broeders en zusters de weg van het leven gaan, elkaar ondersteunend, elkaar bemoedigend, en zo iets van uw hemel zichtbaar maken op aarde.

Amen.

*******************

Augustinus: Augustinus verwijst hier naar de gelijkenis van het bruiloftsfeest (Matteüs 22,11-14), waarin een gast zonder bruiloftskleed wordt aangetroffen….

Sint-Augustinus

“Waarop moeten wij ons richten? Wat is dat bruiloftskleed? De apostel Paulus zegt ons: liefde die voortkomt uit een rein hart, een goed geweten en een oprecht geloof. Dat is het bruiloftskleed. Paulus spreekt hier niet over zomaar een soort liefde, want men ziet vaak dat onrechtvaardige mensen anderen liefhebben. Maar bij hen vindt men niet noodzakelijk die liefde die voortkomt uit een rein hart, een goed geweten en een oprecht geloof. Welnu, dát is de liefde die het ware bruiloftskleed vormt.”

++++

Commentaar:

Augustinus verwijst hier naar de gelijkenis van het bruiloftsfeest (Matteüs 22,11-14), waarin een gast zonder bruiloftskleed wordt aangetroffen. Voor hem is dat kleed geen uiterlijk teken, geen titel, geen religieuze positie en zelfs niet een vage vorm van menselijke genegenheid. Het bruiloftskleed is de liefde die haar bron heeft in God.

Daarom verwijst hij naar de woorden van Paulus:”de liefde die voortkomt uit een rein hart, een goed geweten en een oprecht geloof” (1 Timoteüs 1,5). Ware liefde is meer dan sympathie of gehechtheid. Zij groeit uit een hart dat zich laat zuiveren door Gods genade, uit een geweten dat naar waarheid zoekt en uit een geloof dat vertrouwt op Gods aanwezigheid.

Augustinus waarschuwt ons subtiel: niet elke liefde is dezelfde liefde. Mensen kunnen liefhebben uit eigenbelang, uit gewoonte, uit behoefte aan erkenning of uit angst om alleen te zijn. Maar de liefde die God in ons wil wekken, is een liefde die vrijmaakt, dient en schenkt zonder zichzelf centraal te stellen.

Voor het geestelijk leven is dit een belangrijke uitnodiging. God vraagt ons niet eerst naar onze successen, kennis of prestaties. Hij kijkt naar het “kleed” van ons hart. Worden onze woorden, keuzes en relaties gedragen door een liefde die geworteld is in geloof en waarheid? Dan dragen wij reeds het kleed van het Koninkrijk.

++++

Gebed:

Heer Jezus,

Gij nodigt mij uit aan de tafel van uw Koninkrijk. Vaak maak ik mij zorgen over wat zichtbaar is: mijn werk, mijn prestaties, mijn plannen en mijn zorgen. Maar Gij kijkt dieper, naar het hart.

Schenk mij het bruiloftskleed van de ware liefde. Zuiver mijn hart van alles wat mij van U verwijdert. Geef mij een helder geweten dat luistert naar uw stem. Versterk in mij een eenvoudig en oprecht geloof.

Leer mij liefhebben zoals Gij liefhebt: zonder berekening, zonder eigenbelang, zonder verborgen verwachtingen.

Moge mijn leven steeds meer een weerspiegeling worden van uw zachtmoedige en barmhartige liefde, opdat allen die ik ontmoet iets van uw licht mogen ervaren.

Sint-Augustinus, bid voor ons.

Amen.

************************

Teresa van Avila: Haar laatste woorden zijn bijzonder ontroerend. Zij bidt niet dat men haar gelooft, maar dat anderen dezelfde ervaring van Gods liefde mogen ontvangen…..

Ik zag in zijn hand een lange gouden lans, en aan de ijzeren punt leek een klein vuurtje te branden. Het scheen mij toe dat hij die lans soms in mijn hart stak en haar vervolgens diep in mijn ingewanden doorboorde. Wanneer hij haar terugtrok, leek het alsof hij die ingewanden mee naar buiten trok en mij geheel in vuur achterliet van liefde voor God. De pijn was zo hevig dat zij mij deed kreunen; maar tegelijk was de zoetheid van deze buitengewone pijn zo groot dat ik er niet van verlost wilde worden. De ziel is nu tevreden met niets minder dan God. De pijn is niet lichamelijk, maar geestelijk, hoewel ook het lichaam er enigszins deel aan heeft, ja zelfs veel. Het is een liefkozing van liefde, zo zoet, die nu plaatsvindt tussen de ziel en God, dat ik God in zijn goedheid smeek haar te laten ervaren aan wie denkt dat ik lieg.

H. Teresa van Ávila
Het Leven van de Heilige Teresa van Jezus


Commentaar

Dit is wellicht een van de meest bekende mystieke teksten uit de christelijke traditie. Teresa probeert hier een ervaring te beschrijven die eigenlijk het menselijke taalvermogen overstijgt. Daarom gebruikt zij beelden: een gouden lans, vuur, een wond, pijn en zoetheid.

De “wond” waarover zij spreekt is geen straf en geen lijden in gewone zin. Het is de liefde van God die zo diep in de ziel doordringt dat zij alles verteert wat niet God is. De lans symboliseert de goddelijke liefde die de diepste kern van het menselijk hart raakt. Wanneer God de ziel aanraakt, ontstaat er tegelijk een pijn van verlangen en een vreugde van vervulling.

Mystici spreken vaak over deze paradox: hoe dichter men bij God komt, hoe sterker men ervaart dat God nog oneindig groter is dan wat reeds ontvangen werd. Daarom zijn pijn en zoetheid hier één geworden. Het is de pijn van iemand die bemint en steeds meer wil beminnen.

Voor hedendaagse lezers kan deze tekst vreemd of overdreven klinken. Toch raakt Teresa aan iets universeels: elke diepe liefde maakt kwetsbaar. Wie waarachtig liefheeft, wordt als het ware “doorboord”. Alleen spreekt Teresa hier over de meest radicale liefde, de vereniging van de ziel met haar Schepper.

Haar laatste woorden zijn bijzonder ontroerend. Zij bidt niet dat men haar gelooft, maar dat anderen dezelfde ervaring van Gods liefde mogen ontvangen. De ware mysticus wil niet bewonderd worden; hij of zij verlangt dat iedereen deelt in dezelfde goddelijke vreugde.


Gebed

Heer van liefde,

raak ook mijn hart aan, niet met geweld, maar met de zachte kracht van Uw aanwezigheid.

Doorboor wat gesloten is, zuiver wat verdeeld is, verlicht wat donker is.

Leer mij de stilte kennen waarin Uw stem spreekt en de vrede waarin Uw liefde rust.

Wanneer het pad van het geloof door droogte of verlangen gaat, laat mij dan niet vluchten voor de wond die Uw liefde achterlaat.

Want elke wonde die van U komt, geneest dieper dan zij verwondt, en elke vlam die U ontsteekt, verbrandt slechts wat mij van U scheidt.

Geef mij een hart dat tevreden is met niets minder dan U alleen.

Amen.

**********************

KHALIL Gibran: Deze tekst van Gibran nodigt uiteidelijk uit tot een volwassen liefde: een liefde die niet zegt “Jij moet van mij zijn”, maar “ik ben je dankbaar dat jij hebt bestaan in mijn leven”. Dat is misschien de meest vrije en tegelijk de meest goddelijke vorm van liefhebben….

Commentaar:

Gibran beschrijft hier verschillende soorten mensen die ons leven tekenen. Sommigen houden we bewust op afstand, omdat hun aanwezigheid kostbaar blijft juist doordat zij niet volledig bezit worden. Anderen missen we intens omdat hun afwezigheid pijn doet. Er zijn mensen die meer leven in onze dromen dan in de werkelijkheid, mensen met wie we een verhaal hadden willen schrijven dat nooit geschreven werd.

Bijzonder ontroerend is zijn gedachte dat ware liefde niet altijd vraagt om nabijheid. Soms houdt liefde stand binnen de grenzen van stilte. We weten dat een ontmoeting onmogelijk, moeilijk of zelfs schadelijk zou zijn, en toch blijft de liefde bestaan. Zij wordt geen bezit, maar een zegen die discreet in het hart woont.

Verder spreekt Gibran over mensen die ons leven verrijken zonder dat zij dat misschien zelf beseffen. Hun aanwezigheid leert ons opnieuw naar schoonheid kijken. Door hen worden de kleuren van het leven helderder. Liefde wordt hier niet voorgesteld als verlangen om te bezitten, maar als een kracht die ons menselijker maakt.

Misschien is het meest pijnlijke gedeelte dat waarin hij spreekt over liefde die niet wordt beantwoord. We blijven iemand graag zien, ondanks teleurstellingen en ondanks het uitblijven van wederkerigheid. Dat is geen zwakte, maar een teken dat liefde soms groter is dan succes of mislukking. Liefde heeft haar eigen waardigheid.

De laatste zin treft als een zachte wonde:

“Misschien is het enige ontbrekende stukje dat ze ons misschien niet zo liefhebben als wij hen liefhebben.”

Daar ligt een spirituele les verborgen. Veel van ons verdriet komt niet voort uit een gebrek aan liefde, maar uit het verlangen dat die liefde precies dezelfde vorm en intensiteit zou aannemen bij de ander. Liefde wordt zuiverder wanneer zij leert geven zonder voortdurend terug te eisen.

Vanuit christelijk perspectief herinnert deze tekst aan Gods eigen liefde. God houdt van de mens niet omdat die liefde steeds wordt beantwoord, maar omdat liefde zijn wezen is. Wanneer wij leren liefhebben zonder bezit, zonder dwang en zonder verwachting van resultaat, raken wij iets van die goddelijke liefde aan.

++++

Gebed:

Liefdevolle God,

Dank U voor alle mensen die Gij op onze weg hebt gebracht: de mensen die dichtbij zijn gebleven, de mensen die moesten vertrekken, de mensen die wij missen, en ook de mensen die alleen nog leven in de stille kamers van ons hart.

Leer ons liefhebben zonder te bezitten, herinneren zonder bitterheid, en loslaten zonder ophouden lief te hebben.

Wanneer de pijn van afwezigheid ons raakt, laat ons dan vertrouwen dat geen enkele oprechte liefde verloren gaat. Bewaar in Uw licht allen die wij dragen in onze gedachten, degenen die ons vreugde schonken en degenen die een wond achterlieten.

Geef ons een hart dat ruim genoeg is voor dankbaarheid én gemis, voor ontmoeting én afscheid, voor hoop én aanvaarding.

Mogen wij in elke menselijke liefde een glimp ontdekken van Uw oneindige liefde, die niemand uitsluit, niemand vergeet en nooit ophoudt te beminnen.

Amen.

*******************

Dostoevsky: Lijden, betekenis en de menseljke geest….

*****

Commentaar:

De woorden op deze afbeelding vatten een van de diepste inzichten van Dostojevski samen: lijden is niet goed op zichzelf, maar kan een plaats worden waar de mens zijn ware diepte ontdekt. In een cultuur die comfort, succes en onmiddellijke bevrediging verheerlijkt, klinkt dit bijna als een provocatie. Toch zien we in het leven dat juist moeilijke ervaringen ons vaak vormen tot meer bewuste, medelevende en rijpe mensen.

Dostojevski romantiseert het lijden niet. Hij kende zelf gevangenisstraf, ziekte, verlies en innerlijke strijd. Daarom spreekt hij niet vanuit theorie, maar vanuit ervaring. Wanneer hij zegt dat lijden karakter vormt, bedoelt hij niet dat pijn wenselijk is, maar dat de mens in beproevingen gedwongen wordt om dieper te kijken dan de oppervlakte van het bestaan.

Bijzonder sterk is de gedachte dat een leven zonder strijd gemakkelijk leeg wordt. Niet omdat strijd een doel op zich is, maar omdat liefde, trouw, hoop en geloof juist betekenis krijgen wanneer ze worden beproefd. Een liefde die nooit iets kost, blijft vaak oppervlakkig. Een geloof dat nooit door de nacht gaat, blijft kwetsbaar. Een hoop die nooit tegen wanhoop heeft gestreden, heeft weinig wortels.

Voor christenen krijgt dit nog een diepere betekenis. Het kruis van Christus toont dat God het lijden niet vanop afstand bekijkt, maar het zelf binnengaat. In Jezus wordt zichtbaar dat pijn niet het laatste woord heeft. Het lijden kan een weg worden naar verrijzenis, naar groei in liefde en overgave.

Toch moeten we voorzichtig blijven. Niet elk lijden heeft onmiddellijk een zichtbare betekenis. Soms is pijn gewoon pijn. Soms begrijpen we pas jaren later wat een beproeving in ons heeft uitgewerkt. En soms blijft het een mysterie. Maar juist daar kan geloof ons dragen: in het vertrouwen dat geen traan verloren gaat in Gods ogen.

++++

Gebed:

Heer van licht en barmhartigheid,

Wanneer het leven gemakkelijk is, vergeten wij soms hoe kwetsbaar wij zijn. Wij zoeken comfort, zekerheid en rust, en toch blijft er in ons een diep verlangen dat geen bezit, geen succes en geen genot volledig kan vervullen.

Leer ons daarom niet weg te vluchten van alles wat pijn doet, maar U te zoeken in het midden van onze strijd. Wanneer lijden ons bezoekt, bewaar ons voor bitterheid en wanhoop. Laat het een plaats worden waar ons hart zachter wordt, waar mededogen groeit en waar wij de waarheid over onszelf leren kennen.

Neem van ons weg wat leeg en oppervlakkig is. Doorbreek de illusies waaraan wij ons vastklampen. Open onze ogen voor wat werkelijk telt: liefde die zichzelf wegschenkt, waarheid die standhoudt, goedheid die blijft dienen, en hoop die haar wortels vindt in U.

Geef ons de moed om trouw te blijven wanneer de weg moeilijk wordt. Schenk ons volharding wanneer wij de zin niet begrijpen, vertrouwen wanneer wij het antwoord niet zien, en vrede wanneer onze krachten tekortschieten.

Heer, laat ons ontdekken dat de diepste betekenis van het leven niet ligt in het vermijden van elk kruis, maar in het vinden van een liefde die groter is dan onszelf.

En wanneer ons eigen lijden zwaar wordt, maak ons dan tot een bron van troost voor anderen, zodat niemand alleen hoeft te dragen wat te zwaar is voor één mens alleen.

Zo mogen wij groeien naar de vrijheid van de geest, naar een hart dat liefheeft, en naar de vreugde die geen verdriet kan vernietigen.

Amen.

***********************

Moge dit gebed helpen om, in de geest van Dostojevski, lijden niet als doel op zich te zien, maar als een weg waarop God de menselijke ziel zuivert, verdiept en opent voor een grotere liefde.

*****************

Augustinus: Ware nederigheid bestaat niet uit zichzelf verachten maar uit jezelf zien zoals God je ziet…

**********

“U plaatste mij oog in oog met mijzelf, zodat ik kon zien hoe verachtelijk ik was: krom, bevlekt en bedekt met zweren. Ik keek naar mezelf en bleef kijken, maar nergens kon ik aan mezelf ontsnappen.”

H. Augustinus van Hippo
Belijdenissen, Boek VIII, hoofdstuk VII

++++

Commentaar:

Deze woorden van de heilige Augustinus komen uit een beslissend moment van zijn bekering. Hij beschrijft hoe God hem confronteerde met zijn innerlijke werkelijkheid. Niet om hem te vernederen, maar om hem te genezen.

De spiegel waarin Augustinus kijkt, is niet zomaar zijn geweten. Het is het licht van Gods waarheid. Zolang wij naar anderen kijken, kunnen wij onszelf rechtvaardigen. Maar wanneer God ons uitnodigt om eerlijk naar ons eigen hart te kijken, ontdekken wij onze kwetsuren, onze gehechtheden, onze trots en onze tekortkomingen.

Toch eindigt deze ervaring niet in wanhoop. Augustinus kon niet aan zichzelf ontsnappen, maar hij ontdekte tegelijkertijd dat hij niet hoefde te ontsnappen. Juist daar, midden in zijn gebrokenheid, wachtte God op hem. De erkenning van onze armoede is vaak het begin van de genade. Gods liefde wordt niet aangetrokken door onze volmaaktheid, maar daalt af in onze nood.

Voor de contemplatieve mens is dit een belangrijke les. Gebed is niet altijd troost ontvangen. Soms houdt God ons een spiegel voor. Dat kan pijnlijk zijn, maar het is een liefdevolle pijn. Zoals een arts eerst de wond blootlegt voordat hij haar kan genezen, zo brengt de Heer verborgen duisternis aan het licht om haar met zijn barmhartigheid te vullen.

Augustinus leert ons dat ware nederigheid niet bestaat uit jezelf verachten, maar uit jezelf zien zoals God je ziet: tegelijk een zondaar én een geliefd kind.

++++

Gebed:

Heer,

U kent mijn hart beter dan ikzelf. Vaak vlucht ik weg van de waarheid over mezelf, van mijn zwakheden, mijn fouten en mijn verborgen wonden.

Geef mij de moed om in het licht van Uw liefde te staan, zonder angst en zonder maskers. Wanneer ik zie wat gebroken is in mij, laat mij dan niet ontmoedigd raken, maar vertrouwen op Uw barmhartigheid.

Zoals U Augustinus hebt geleid van zelfkennis naar bekering, leid ook mij van duisternis naar licht, van zelfgerichtheid naar liefde, van onrust naar vrede.

Genees wat gewond is, zuiver wat bezoedeld is, en vorm mijn hart naar het beeld van Christus.

Want zelfs wanneer ik niet aan mijzelf kan ontsnappen, mag ik rusten in U, Die mij kent, Die mij liefheeft, en Die mij nooit verlaat.

Amen.

**********************

Zoals U Augustinus hebt geleid van zelfkennis naar bekering, leid ook mij van duisternis naar licht, van zelfgerichtheid naar liefde, van onrust naar vrede.

Genees wat gewond is, zuiver wat bezoedeld is, en vorm mijn hart naar het beeld van Christus.

Want zelfs wanneer ik niet aan mijzelf kan ontsnappen, mag ik rusten in U, Die mij kent, Die mij liefheeft, en Die mij nooit verlaat.

Amen.

**********************

St.Gregorius de Grote: Sint Gregorius de Grote herinnert ons eraan dat materiële afleidingen de ziel verharden tegen Gods liefde. Sereniteit begint met stilte van binnen. Bron: Sint Gregorius de Grote, Preek XVII……

Doof voor de wereld: Wanneer het lawaai van wereldse zaken het hart overweldigt, wordt de goddelijke genade vaag. Sint Gregorius de Grote herinnert ons eraan dat materiële afleidingen de ziel verharden tegen Gods liefde. Sereniteit begint met stilte van binnen. Bron: Sint Gregorius de Grote, Preek XVII

*******

Door ons bezig te houden met tijdelijke en aardse zaken worden wij steeds ongevoeliger voor het innerlijke aandringen van de genade. Door voortdurend om te gaan met wereldse zorgen wordt de ziel doof voor hemelse ingevingen. Naarmate zij zich meer en meer verliest in materiële bezigheden, wordt het voor haar moeilijker zich te openen voor de liefde van God.

H. Gregorius de Grote

Preek XVII

++++

Commentaar:

De woorden van de heilige Gregorius de Grote zijn geen veroordeling van het dagelijkse leven. Werken, zorgen voor een gezin, verantwoordelijkheden dragen en plannen maken behoren immers tot onze roeping. Het gevaar ontstaat wanneer de uiterlijke drukte het gehele innerlijke leven begint te vullen.

Gregorius wijst op een geestelijke wetmatigheid: waar onze aandacht voortdurend verblijft, daar wordt ook ons hart gevormd. Wanneer de ziel enkel gericht is op prestaties, bezit, zorgen, nieuws of verplichtingen, verliest zij langzaam haar gevoeligheid voor de zachte stem van God. Niet omdat God ophoudt te spreken, maar omdat het innerlijke oor minder aandachtig wordt.

God spreekt meestal niet door lawaai, maar door een stille ingeving, een plots verlangen naar gebed, een woord uit de Schrift dat raakt, een uitnodiging tot liefde, vergeving of vertrouwen. Die genade klopt zacht aan. Een overvolle ziel hoort dat kloppen soms niet meer.

Deze tekst nodigt ons daarom uit tot kleine momenten van stilte. Niet om de wereld te ontvluchten, maar om haar vanuit Gods aanwezigheid te bewonen. Een paar minuten van stilte, een aandachtig gebed of een blik van vertrouwen naar de Heer kunnen het innerlijke gehoor opnieuw openen. Dan ontdekken we dat Gods liefde altijd aanwezig was, wachtend op een ontvankelijk hart.

++++

Gebed:

Heer mijn God,

Te midden van de vele zorgen, taken en gedachten die mijn dagen vullen, kom ik tot U in stilte.

Bewaar mijn hart ervoor dat het verhardt door voortdurende drukte. Laat mij niet zo opgaan in wat voorbijgaat dat ik Uw zachte stem niet meer hoor. Geef mij een aandachtige geest, een luisterend hart en een ziel die gevoelig blijft voor Uw genade.

Wanneer de wereld luid spreekt, leer mij de stilte te zoeken waarin U aanwezig bent. Wanneer zorgen mij in beslag nemen, herinner mij eraan dat Uw liefde groter is dan alles wat mij bezighoudt.

Open mijn innerlijke oor voor Uw ingevingen, zodat ik Uw weg mag herkennen, Uw vrede mag ontvangen en Uw liefde mag doorgeven aan de mensen die U op mijn weg brengt.

Heilige Gregorius de Grote, bid voor ons.

Amen.

************************

Theodoretus van Cyrrhus (393-458):De dood, die eeuwenlang als de laatste vijand werd beschouwd, heeft in Christus haar definitieve meester ontmoet…….

“Het is Christus die de macht van de dood heeft vernietigd; Hij is het die de weg van de zonde heeft verbrijzeld; Hij is het die een einde heeft gemaakt aan de tirannie van de duivel; Hij is het die een einde heeft gesteld aan de dwaling van de afgoden.”

— Theodoretus van Cyrrhus (393-458)

++++

Commentaar:

In deze krachtige woorden van Theodoretus klinkt de vreugde van het vroege christendom door. Hij richt onze blik niet op wat de mens moet doen, maar op wat Christus reeds heeft volbracht.

De dood, die eeuwenlang als de laatste vijand werd beschouwd, heeft in Christus haar definitieve meester ontmoet. Door Zijn verrijzenis is de dood niet verdwenen uit ons aardse bestaan, maar haar macht om ons van God te scheiden is gebroken. Daarom leeft de christen niet langer vanuit angst, maar vanuit hoop.

Ook de zonde wordt hier voorgesteld als een weg die Christus heeft verbrijzeld. Waar de mens gevangen raakt in eigenliefde, schuld en onvermogen, opent Christus een nieuwe weg van vrijheid en verzoening.

Wanneer Theodoretus spreekt over de “tirannie van de duivel”, verwijst hij naar alle krachten die de mens gevangen houden in leugen, wanhoop en verdeeldheid. Christus is gekomen om die ketenen te verbreken en ons terug te brengen naar het licht van de Vader.

Tenslotte noemt hij de “dwaling van de afgoden”. Afgoden zijn niet alleen stenen beelden uit het verleden. Ook vandaag kunnen macht, succes, bezit, prestige of zelfs ons eigen ego afgoden worden. Christus nodigt ons uit om ons hart niet te hechten aan wat voorbijgaat, maar aan Hem die alleen blijvend leven schenkt.

Deze tekst is uiteindelijk een lofzang op de overwinning van Christus. Niet de duisternis heeft het laatste woord, niet de zonde, niet de dood, maar Gods liefde die zich in Christus heeft geopenbaard.

++++

Gebed:

Heer Jezus Christus,

Gij hebt de macht van de dood overwonnen en het licht van het eeuwige leven doen opgaan. Wanneer angst mijn hart bezoekt, herinner mij dan aan Uw verrijzenis.

Gij hebt de weg van de zonde verbrijzeld. Bevrijd mij van alles wat mij van U verwijdert en leid mij telkens opnieuw naar Uw barmhartigheid.

Gij hebt de macht van het kwaad overwonnen. Schenk mij moed om stand te houden in de waarheid, geduld in beproevingen en vertrouwen in Uw voortdurende nabijheid.

Bewaar mij ook voor de afgoden van deze wereld. Laat mijn hart rust vinden in U alleen, want Gij zijt mijn hoop, mijn vrede en mijn leven.

Amen.

+++++++++++++

Wie was  Theodoretus van Cyrrhus (393-458) ?

Theodoretus van Cyrrhus (ca. 393-458) was een Syrische bisschop, theoloog, Bijbeluitlegger en kerkhistoricus uit de vroege Kerk. Hij werd geboren in Antiochië en werd in 423 bisschop van Cyrrhus (het huidige Syrië). Hij geldt als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de zogeheten School van Antiochië, die de Schrift vooral historisch en letterlijk probeerde te verstaan.

Hij leefde in een tijd waarin heftige discussies woedden over de vraag wie Jezus Christus precies is: hoe Zijn goddelijke en menselijke natuur zich tot elkaar verhouden. Theodoretus nam actief deel aan deze debatten en probeerde vaak een bemiddelende rol te spelen tussen verschillende stromingen binnen de Kerk. Zijn standpunten maakten hem soms omstreden, maar uiteindelijk werd hij op het Concilie van Chalcedon (451) weer in ere hersteld.

Naast theologische werken schreef hij:

Bijbelcommentaren op verschillende boeken van de Schrift.

Een Kerkgeschiedenis, die een belangrijke bron is voor de geschiedenis van het christendom in de vierde en vijfde eeuw.

Beschrijvingen van heilige monniken en kluizenaars uit Syrië.

Verdedigingen van het christelijk geloof tegenover heidense en ketterse stromingen.

Spirituele betekenis:

Hoewel Theodoretus vooral bekendstaat als geleerde en bisschop, spreekt uit zijn geschriften een diepe overtuiging dat Christus de ware Overwinnaar is. De uitspraak op de afbeelding weerspiegelt precies dat geloof: niet menselijke wijsheid, macht of filosofie redt de wereld, maar de levende Christus die dood, zonde en afgoderij overwint.

Zijn woorden herinneren aan wat de apostel Paulus schrijft:

“De dood is verslonden en overwonnen.” (1 Korintiërs 15,54)

Korte bezinning:

Theodoretus leefde in een tijd van verdeeldheid en doctrinaire strijd. Toch bleef hij getuigen van een werkelijkheid die groter was dan elk menselijk conflict: de overwinning van Christus. Ook vandaag worden wij vaak heen en weer geslingerd tussen zorgen, onzekerheden en allerlei moderne “afgoden”. Zijn boodschap nodigt ons uit om opnieuw te rusten in de zekerheid dat Christus reeds heeft overwonnen wat ons bedreigt.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus,

Gij hebt de macht van de dood gebroken en het licht van Uw verrijzenis in de wereld gebracht.

Zoals Gij Uw dienaar Theodoretus hebt geleid te midden van verwarring en verdeeldheid, leid ook ons op de weg van waarheid en vrede.

Bescherm ons tegen alles wat ons hart van U verwijdert. Bevrijd ons van de afgoden van onze tijd, van overdreven zelfvertrouwen, van onrust en van ijdele verlangens.

Laat ons leven vanuit de vreugde dat Gij reeds de overwinning hebt behaald en dat Uw liefde sterker is dan dood en duisternis.

Amen.

********************

Cyril van Jeruzalem:”Bereid uw hart voor.” Het geestelijk leven begint niet met kennis alleen, maar met ontvankelijkheid”……

“Bereid uw hart voor om de leer te ontvangen en deel te hebben aan de heilige mysteries. Bid vaker, opdat God u waardig make voor de hemelse en onsterfelijke geheimen. Laat geen enkele dag voorbijgaan zonder zijn werk, noch een nacht; en wanneer de slaap uw ogen ontvlucht, wend dan onmiddellijk uw gedachten tot het gebed. Wanneer u merkt dat er schandelijke of lage voorstellingen in uw geest opkomen, denk dan aan Gods oordeel, opdat u zich de weg van het heil herinnert. Richt uw geest op heilige studie, zodat zij het kwaad kan vergeten. Waak over uw ziel, opdat u aan de strik ontsnapt en, volhardend in de hoop, erfgenaam wordt van het eeuwige heil.”

— Cyrillus van Jeruzalem

Commentaar

Deze raad van de heilige Cyrillus komt uit de eerste eeuwen van het christendom, maar klinkt verrassend actueel. Hij spreekt niet allereerst over grote ascetische prestaties, maar over een waakzaam hart.

De eerste oproep is: “Bereid uw hart voor.” Het geestelijk leven begint niet met kennis alleen, maar met ontvankelijkheid. Zoals een akker eerst wordt omgeploegd voordat het zaad kan wortelen, zo moet ook het hart zich openen voor Gods aanwezigheid.

Vervolgens benadrukt Cyrillus het gebed. Niet omdat God ver weg zou zijn, maar omdat het gebed de ziel voortdurend heroriënteert naar Hem. Zelfs slapeloze nachten kunnen momenten van genade worden wanneer wij onze zorgen omvormen tot stille aanroeping.

Opmerkelijk is ook zijn raad over verleidelijke of onzuivere gedachten. Hij beveelt geen angst of wanhoop aan, maar een verandering van focus: richt de geest op God, op het heil, op heilige lectuur. Het licht verdrijft de duisternis niet door strijd alleen, maar eenvoudig door aanwezig te zijn.

Tenslotte spreekt hij over hoop. Het christelijk leven is geen krampachtige poging om perfect te zijn, maar een pelgrimstocht waarin men waakt over de ziel en vertrouwt op Gods genade. Wie in die hoop blijft, wordt geleidelijk gevormd tot een erfgenaam van het eeuwige leven.

Voor ons vandaag is dit een zachte uitnodiging: minder verstrooiing, meer innerlijke aandacht; minder onrust, meer gebed; minder gerichtheid op het tijdelijke, meer verlangen naar het eeuwige.

Gebed

Heer God,

Gij kent mijn hart beter dan ikzelf. Bereid mijn innerlijk voor op uw woord en maak mij ontvankelijk voor uw genade.

Leer mij vaker tot U te keren, niet alleen in tijden van nood, maar ook in de stilte van gewone dagen en in de rusteloze uren van de nacht.

Wanneer mijn gedachten afdwalen, breng mij terug naar uw licht. Wanneer verleiding of moedeloosheid mij benaderen, richt mijn blik opnieuw op uw liefde en uw beloften.

Geef mij vreugde in het gebed, honger naar uw waarheid en volharding op de weg van het geloof.

Bewaar mijn ziel in de hoop, opdat ik, geleid door uw barmhartigheid, eens mag delen in het eeuwige leven dat Gij hebt bereid voor allen die U liefhebben.

Amen

*************

Barsanuphius en John: leven en Geestelijke raadevingen….

**********************

Barsanuphius en Johannes(John)

“Sint Barsanuphius de Grote, die uit Egypte kwam, en zijn discipel, Sint Johannes de Profeet, worstelden in zeer strikte afzondering gedurende de zesde eeuw in het klooster van Abba Seridus in Gaza in Palestina, en waren begiftigd met verbazingwekkende gaven van profetie en spiritueel onderscheidingsvermogen. Ze worden genoemd door Sint Dorotheus van Gaza, hun discipel, in zijn geschriften. Veel van de raadgevingen die ze stuurden naar christenen die naar hen schreven, zijn bewaard gebleven in het boek dat hun namen draagt. Eens smeekten bepaalde Vaders Sint Barsanuphius om te bidden dat God Zijn toorn zou inhouden en de wereld zou sparen. Sint Barsanuphius schreef terug dat er “drie mannen perfect voor God” waren, wiens gebeden elkaar ontmoetten bij de troon van God en de hele wereld beschermden; aan hen was geopenbaard dat de toorn van God niet lang zou duren. Deze drie, zei hij, waren “Johannes van Rome, Elias van Korinthe en nog een in het bisdom Jeruzalem,” waarbij hij de naam van de laatste verborg, aangezien het hijzelf was.

Barsanuphius en Johannes

Twee afbeeldingen van Barsanuphius en Johannes:

Gebed

God van liefde, Vader die verborgen bent,

In uw Zoon hebt U zich getoond — zachtmoedig, genadig, vol licht.

Laat mij wonen in uw liefde, zoals een kind in het hart van zijn moeder.

Open mijn ogen voor uw aanwezigheid in Christus, en leer mij Hem kennen zoals Hij U kent.

Moge mijn leven een stille echo zijn van uw liefdevolle openbaring, en mijn hart een tempel waar U rust vindt.

Amen.

++++

Gebed

God van liefde, Vader die verborgen bent,

In uw Zoon hebt U zich getoond — zachtmoedig, genadig, vol licht.

Laat mij wonen in uw liefde, zoals een kind in het hart van zijn moeder.

Open mijn ogen voor uw aanwezigheid in Christus, en leer mij Hem kennen zoals Hij U kent.

Moge mijn leven een stille echo zijn van uw liefdevolle openbaring, en mijn hart een tempel waar U rust vindt.

Amen.

++++

“O Grote Barsanuphius en Johannes, gij wonderbaarlijke Profeet, alle verborgen geheimen van de mens en Gods beschikking schitterden helder in de heldere spiegels van uw meest zuivere harten; en met stralen van goddelijke genade verdreef u de schaduwen van de zonde uit de zielen van de mens; O Vaders, lichten van onderscheiding, smeek de Heer voor ons allen.”

Kerkvaders:

Barsanuphius en Johannes (Patristische serie van de kerkvaders) Johannes Chryssavgis (vertaler) The Catholic University of America Press, 2007

“De volledige tekst van de brieven van Barsanuphius en Johannes verschijnt hier voor het eerst in het Engels. De getrouwe en behendige vertaling van Johannes Chryssavgis brengt levendigheid en frisheid in de wijsheid van een verre wereld, waardoor deze toegankelijk is voor hedendaagse lezers. Deze opmerkelijke vragen en antwoorden (850 in totaal) zijn gericht aan lokale monniken, lekenchristenen en kerkelijke leiders en bieden een uniek inkijkje in de zesde-eeuwse religieuze, politieke en seculiere wereld van Gaza en Palestina, in een periode die verscheurd werd door doctrinaire controverse en in een context die gevormd werd door de traditie van de vroege woestijnvaders.

De “grote oude man,” Barsanuphius, en de “andere oude man,” Johannes, floreerden rond het begin van de zesde eeuw nabij Gaza. Ze kozen ervoor om in volledige afzondering te leven en zagen niemand, met uitzondering van hun secretarissen, Seridos en de bekende Dorotheus van Gaza. Barsanuphius en Johannes communiceerden in stilte via brieven met talloze bezoekers die hen om raad vroegen. Vreemd genoeg werd deze ontoegankelijkheid juist de reden voor de populariteit van de ouderen. Ze vormden een buitengewoon open systeem van spirituele begeleiding, dat ruimte bood voor conversatie en zelfs conflicten in relaties, terwijl het ook rekening hield met de wijsheid en de humor van de correspondentie.

Barsanuphius’ inspirerende advies is een antwoord op problemen van een meer spirituele aard; Johannes’ institutionele advies is een antwoord op meer praktische problemen. De twee oudsten vullen elkaar in feite aan, samen handhaven ze een harmonieuze autoriteit-in-liefdadigheid. Hun brieven worden gekenmerkt door spontaniteit en gevoeligheid, evenals door discretie en mededogen. Ze benadrukken ascetische waakzaamheid en evangelisch “geweld”, dankbaarheid en vreugde, nederigheid en arbeid, gebed en tranen.”

Brieven uit de woestijn:

Brieven uit de woestijn: Barsanuphius en John (John Chryssavgis (Vertaler) St Vladimirs Seminary Press, 2003)

“Twee kloosteroudsten – de “Grote Oude Man” Barsanuphius en de “Andere Oude Man” Johannes – floreerden in het zuiden van Gaza in het begin van de zesde eeuw. Ze hielden zich strikt afgezonderd in hun cellen en spraken alleen met anderen via brieven via Abba Seridos, de abt van de kloostergemeenschap in Gaza, waar deze twee heilige mannen in stilte leefden.

De autoriteit van Johannes kan worden beschreven als meer institutioneel, reagerend zoals hij doet op problemen van praktische aard; de autoriteit van Barsanuphius is meer inspirerend, reagerend op principes van spirituele aard. Zo vulden ze elkaar aan en samen behielden ze een harmonieuze “autoriteit-in-liefdadigheid.” In plaats van de westerse nadruk op discipline, behielden deze twee ouderen de nadruk op onderscheidingsvermogen, waardoor de flexibiliteit en vloeibaarheid van de Egyptische woestijnlevensstijlen (waar Barsanuphius vandaan kwam) behouden bleven. Niettemin waren beide mannen hoog opgeleid en toonden ze een fijn intellect, zoals blijkt uit hun geschriften.

In het Oosten zocht men een oudere, een oude man (een geron in het Grieks of een abba , het Koptische woord) als spiritueel leider, en dit was de belangrijkste rol van de kloostergemeenschap voor de omringende gemeenschap. Deze brieven van de twee oude mannen werden geschreven aan kluizenaars, aan monniken in de gemeenschap, aan degenen in het koor, aan priesters en aan leken. Sommige waren bedoeld voor gevorderde instructie, terwijl andere bedoeld waren voor novicen, afhankelijk van de capaciteit van de onderzoeker. Men moet dus niet als een algemene regel woorden beschouwen die tot zielen op verschillende spirituele niveaus worden gesproken. Toch roepen deze vragen en antwoorden het beeld op van de christelijke traditie die van oudere op discipel wordt doorgegeven, en de hedendaagse lezer zal de methode kunnen waarderen en mogelijk geïnspireerd worden om de boodschap te imiteren.”

http://www.copticplace.com/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

De heiligen Barsanuphius en Johannes(meestal : ‘John’ gebruikt)

De heiligen Barsanuphius en Johannes leefden in de zesde eeuw als spirituele strijders in Palestijnse kloosters en in afzondering in de woestijn. Wij zijn vandaag de dag gezegend met een prachtige verzameling van hun leringen over het spirituele leven die bestudeerd zou moeten worden door elke serieuze student van het christelijk geloof. De heilige Barsanuphius bracht ongeveer vijftig jaar door in zijn cel, waarbij hij zichzelf verbood om een ​​ander persoon te zien. Als groot asceet kreeg hij drie broden per week van de kloostermeester, maar vaak at hij zelfs dat niet. De heilige Johannes was zijn gelijke in ascese en was gezegend met de extra gave van profetie. 

Het boek dat door deze twee vaders is geschreven, bevat 850 antwoorden op verschillende vragen die door een grote verscheidenheid aan mensen zijn gesteld. Sommige zijn geschreven door de heilige Johannes, maar de overgrote meerderheid is gegeven door de heilige Barsanuphius. Hij schreef de antwoorden niet zelf op, maar dicteerde ze aan Abba Serid. Toen de heilige voor het eerst zijnantwoorden op vragen begon te geven, vroeg hij Abba Serid om ze op te schrijven. Niet verwachtend om alle woorden die de grote woestijnvader tegen hem zei in zijn geheugen te bewaren, was Abba Serid in een dilemma hoe hij zoveel woorden moest opschrijven en verwachtte dat de heilige hem zou vertellen om papier en inkt mee te nemen om dictees op te nemen terwijl hij luisterde. Door zijn gave van helderziendheid las St. Barsanuphius de geheime gedachte van Serid. Zijn gezicht werd als een vlam en hij zei tegen Serid: “Ga, schrijf het op en wees niet bang. Zelfs als ik ontelbare woorden voor je zeg om op te schrijven, weet dan dat de Heilige Geest je niet één enkel woord meer of minder zal opschrijven dan wat ik heb gezegd, ook al wil je het, maar zal je hand leiden om alles correct en in de juiste volgorde op te schrijven.”

RICHTLIJNEN IN SPIRITUEEL WERK:

— Wees bereid om God voor alles te danken, luisterend naar het woord van

de apostel: “Dank God in alles” (1 Thessalonicenzen 5:18). Of u nu wordt

aangevallen door verdrukking, of lijdt aan gebrek of vervolging, of fysieke ontberingen en zwakheden moet verdragen,

dank God voor alles wat u overkomt, want “wij moeten door verdrukking het Koninkrijk Gods binnengaan” (Handelingen 14:22). Laat uw ziel dus niet worden aangevallen door twijfel, en laat uw hart niet verzwakken; maar denk aan het woord van de apostel:

“Al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd” (2 Korintiërs 4:16). Als u het lijden niet verdraagt, zult u niet in staat zijn om het kruis te beklimmen en de vrucht ervan te delen die redding brengt.

— Terwijl het schip op zee is, is het een prooi van gevaren en winden. Wanneer het een kalme en vredige haven, vreest niet langer gevaren, calamiteiten of winden, maar blijft veilig. Op dezelfde manier moet u, terwijl u onder de mensen bent, verdrukking, gevaren en mentale beproevingen verwachten. Maar wanneer u de haven van stilte bereikt die voor u is voorbereid, dan zult u geen angst hebben.

— U hebt geen vrede van gedachten, die u ertoe aanzetten anderen lastig te vallen, en op uw beurt door anderen lastig te worden gevallen. Maar weet, mijn broeder, dat als we door woord of daad beledigen, we daardoor zelf honderdvoudig beledigd worden. Door in alle dingen lankmoedig te zijn en uw eigen wil niet in iets te laten doordringen. Onderzoek uw gedachten zorgvuldig, opdat ze uw hart niet infecteren met dodelijk gif (slecht humeur) en u een mug voor een kameel doen houden, een kiezelsteen voor een klif, en opdat u niet wordt als een man die een balk in zijn eigen oog heeft, maar de splinter in het oog van een ander ziet.

— U noemt uzelf een zondaar, maar in feite laat u zien dat u zichzelf niet als een zondaar voelt. Een man die toegeeft een zondaar te zijn en de oorzaak van veel kwaad, is het met niemand oneens, maakt met niemand ruzie, is op niemand boos, maar beschouwt ieder mens beter en wijzer dan zichzelf. Als u een zondaar bent, waarom verwijt u dan uw naaste en beschuldigt u hem ervan u ellende te bezorgen? Het lijkt erop dat wij er nog ver van verwijderd zijn onszelf als zondaars te beschouwen. Kijk broeder, hoe gemeen zijn we: we spreken alleen met onze lippen; onze daden laten iets anders zien. Waarom ontvangen we niet de kracht om gedachten af ​​te weren als we ons verzetten? Omdat we ons eerder hebben overgegeven aan het bekritiseren van onze naaste en dit onze geestelijke kracht heeft verzwakt. Dus beschuldigen we onze broeder, omdat we zelf schuldig zijn. Leg al uw gedachten in de Heer en zeg: God weet wat het beste is, en u zult in vrede zijn en beetje bij beetje de kracht krijgen om te volharden.

— Karn de melk en u zult boter voortbrengen; maar als je je neus wringt, zul je bloed voortbrengen (Spreuken 30:33). Als iemand een tak of een wijnrank in een hoepel wil buigen, buigt hij die geleidelijk, opdat hij niet breekt, want als hij hem plotseling te veel buigt, knapt hij. (Dit verwijst naar de strenge maatregelen van abten en het buitensporige ascetisme van monniken.)

— Wil je vrij zijn van ellende en er niet door belast worden? Verwacht grotere, en je zult vrede vinden. Denk aan Job en andere heiligen, en de ellende die zij leden. Verwerf hun geduld, en troost zal in je geest komen. Wees moedig, sta vast en bid.

— Laten we, zolang we tijd hebben, aandacht aan onszelf besteden en leren stil te zijn. Als je wilt door niets worden verstoord, wees dood in relatie tot elke man, en je zult vrede vinden. Ik spreek hier over ontroerende gedachten, over allerlei activiteiten, relaties met mensen en zorgen.

— Je schreef me en vroeg me om te bidden voor je zonden. En ik zal hetzelfde zeggen: bid voor mijn zonden. Want er staat: “Zoals u wilt dat de mensen u doen, doet u hun ook dat doen zoveel ik kan, volgens het gebod: “Bidt voor elkaar, opdatu genezen mag worden” (Jakobus 5:16). 

RICHTLIJNEN IN SPIRITUEEL WERK:

— Geef het lichaam zoveel (voedsel) als het nodig heeft, en je zult geen schade lijden, zelfs niet als je drie keer per dag eet. Zelfs als een man maar één keer per dag eet, maar slecht beoordeeld, wat heeft hij daar dan aan? Te veel eten wordt gevolgd door een opwelling van lusten en daarop maakt de vijand het lichaam zwaar met slaap om het te verontreinigen.

— Als een mens niet eet voor zijn plezier maar uit lichamelijke zwakheid, zal God hem niet oordelen.  Voedsel is ons verboden om ons te beschermen tegen overdaad en prikkels van het lichaam. Maar zwakheid vernietigt hun activiteit, want waar zwakheid is, is ook het aanroepen van God.

— (Tot een zieke man die om gebeden vraagt ​​in zijn nederlagen.) Mijn klagende en moedelozebroeder! Waarom maak je je zorgen? Waarom huil je? Waarom stuur je ver weg om hulp als Jezus dichtbij je staat en verlangt dat je om Zijn hulp roept! Roep tot Hem: “Meester!” en Hij zal je antwoorden. Raak de zoom van Zijn kleed aan en Hij zal je niet alleen van deze kwaal genezen, maar van al je passies. Als je geest was waar hij zou moeten zijn, zouden de steken van giftige slangen en schorpioenen je niet van daar naar het gevoel van lichamelijke ziekte kunnen drijven. “Ik vergeet,” zegt David, “mijn brood te eten. Om de stem van mijn gekerm” (Psalmen 102:4-5). Maak je geen zorgen: Gods genade is nabij.

— Twee gaven die God aan de mens gaf, waardoor zij gered en verlost kunnen worden van alle hartstochten van de oude mens: nederigheid en gehoorzaamheid. Maar wij streven er niet naar, willen er niet in blijven, noch erdoor geleid worden. Laat alle ontwijkingen varen, buig je nek voor nederigheid en gehoorzaamheid, en je zult genade ontvangen. Als je met nederigheid en gehoorzaamheid beoefent wat je van de vaderen hoort, zal Godje Zijn gezegende hulp verlenen, niet alleen in het werk dat je doet, maar zal Hij al je werken succesvol maken, want Hij beschermt het pad van hen die Hem vrezen en waakt overhun voortgang. Waarom ben je verontwaardigd? Waarom maak je ruzie? Gods genade zal helpen u als u voortdurend in Goddelijk geduld blijft. Houd op slechtgehumeurd, prikkelbaar en afgunstig te zijn. Sterf voor elke man. Zeg tegen uw gedachten: Wie ben ik? “Stof en as” (Genesis 18:27), en een hond (Mattheüs 15:27). Bespreek anderen niet, kleinerend en belachelijk makend. Dwing uzelf om niet te zeggen: “Wat is dit? Waartoe is dat?”(Ecclesiasticus 39:21). Waarom heb ik niet hetzelfde als deze of gene man heeft? Maar werkijverig aan uw kleine handmatige taken met vrees voor God, en u zult geen kleine beloning ontvangen.

— Wanneer neerslachtigheid slaperigheid brengt, die het werk dat u moetdoen verstoort, sta dan op om te bidden en stop niet met bidden — en door gebed zal de Heer slaperigheid verbannen.

— Als een man om iets wordt gevraagd dat hij niet heeft, zal hij niet worden veroordeeld omdat hij niet geeft wat van hem wordt gevraagd. De apostel Petrus zelf, toen een kreupele manhem om een ​​aalmoes vroeg, zei: “Zilver en goud heb ik niet” (Handelingen 3:6); en leende niet om hem een ​​aalmoes te geven. Op dezelfde manier, als iemand alleen genoeg van iets heeft voor zijn eigenonmiddellijke behoeften, mag hij het niet weggeven in aalmoezen, opdat het niet gebeurt dat hij later, in tijden van nood, lijden lijdt, omdat hij ontberingen niet kan verdragen. Als de ander aandringt en hem lastigvalt, en hij antwoordt: “Vergeef me, ik heb je niets te geven,” zal dat geen leugen zijn, want als hij alleen genoeg heeft voor zijn eigen essentiële behoeften, heeft hij inderdaad niets om een ​​ander te geven. Laat hij tegen iemand die bedelt zeggen: “Vergeef me, ik heb alleen genoeg voor mijn eigen behoeften.” Denk aan de vijf maagden die antwoordden, toen de anderen om olie voor hunlampen vroegen: “Nee, opdat er niet genoeg is voor ons en u” (Mattheüs 25:9). En de apostel Paulus schrijft aan de Korintiërs: “Nu kan uw overvloed in deze tijd een aanvulling zijn voor hun gebrek” (2 Korintiërs 8:14), maar: “Ik bedoel niet dat anderen verlicht worden en u belast” (2 Korintiërs 8:13).

— Wanneer u aalmoezen wilt geven, maar uw gedachten twijfelen of het beter is om niet te geven, test dan uw gedachten en als u ontdekt dat de twijfel voortkomt uit hebzucht, geef dan iets meer dan u van plan was.

— Hoe kan hij, die niets te geven heeft, een deel krijgen aan de zaligheid? Zaligheid wordt niet alleen beloofd aan hen die aalmoezen geven. “Zalig zijn de armen van geest”, “zalig zijn zij die treuren”, enzovoort (Mattheüs 5:3, enz.). Dus als u geen aalmoezen kunt geven, wees dan arm van geest, zodat u het koninkrijk der hemelen kunt beërvensamen met de heiligen. Treur over uw zonden in deze wereld, om getroost te worden met hen die treuren. Verwerf zachtmoedigheid,opdat gij de aarde beërft. Wees rein in hart, opdat u God in zijn heerlijkheid mag zien. Verdraag ter wille van de Heer beschimping, vervolging en alle kwaad dat vals tegen u wordt gesproken, om u te verheugen en zeer blij te zijn over degrote beloning die u in de hemel zult ontvangen.

Geestelijke raadgevingen voor iedereen:

– Over de mate van zelfbeheersing in eten en drinken zeggen de Vaders dat men zowel het een als het ander een beetje minder moet gebruiken dan nodig is, dat wil zeggen, menmag de maag niet volledig vullen. En iedereen moet voor zichzelf zijn maat bepalen, zowel van gekookt voedsel als van wijn. In de winter drinkt niemand veel; maar zelfs dan moet men een beetje minder drinken dan nodig is, en hij moet hetzelfde doen met betrekking tot voedsel. Bovendien is de mate van zelfbeheersing niet alleen beperkt tot eten en drinken, maar strekt zich ook uit tot gesprekken, tot sijpelen, totkleding en tot alle gevoelens; in dit alles moet een mate van zelfbeheersing zijn.  

– In een tijd van verstoring en strijd van gedachten, moet men zelfs de gewone hoeveelheid eten en drinken een beetje verminderen.

— Handelen “naar eigen kracht” betekent iets minder eten, drinken en slapen dan nodig is… Wat betreft eten, houd u in als  iets meer wilt eten, en op die manier zult u er altijd matig gebruik van maken. Laten we onszelf altijd beschuldigen: want de overwinning bestaat juist hierin. Wat betreft het besluit om de woestijn in te trekken, zoals de Vaders zeiden, zijn er drie voorwaarden, waaraan iemand, als hij die in acht neemt, zowel onder de mensen als in de woestijnen kan leven, en waar hij ook heen gaat, namelijk: zichzelf verwijten maken, zijn eigen wil achter zich laten en zichzelf lager achten dan alle schepselen. En laat het aan uw liefde bekend zijn, dat alle inspanningen van de duivel erop gericht zijn ons van elkaar te scheiden; want hij ziet duidelijk dat het woord van de Schrift aan ons vervuld wordt: “broeder geholpen door broeder, als een stad die vast en goed verdedigd is” (Spreuken 18:19). Moge de Heer hem niet toestaan ​​zijn wil in ons te vervullen, maar moge Hij hem verpletteren, volgenshet onleugenachtige woord van de Schrift, “snel onder onze voeten” (Romeinen 16:20).

V: Hoe kan iemand in de huidige tijd gered worden?

A: In elke tijd, als een mens zijn eigen wil in alles kan afsnijden, en een nederig hart heeft, en de dood altijd voor zijn ogen – kan hij gered worden, door Gods genade; en waar hij ook mag zijn, angst neemt geen bezit van hem, want zo iemand “vergeet de dingen die achter zijn, en strekt zich uit naar die voor zijn (Filemon 3:13). Handel aldus, en u zult door God gered worden zonder verdriet.

V: Bid dat ik een begin mag maken aan de zaligheid.

A: Het begin is nederigheid en de vrees voor God: “De vrees voor God is het begin van de wijsheid” (Spreuken 1:7). En wat is het begin van de wijsheid, als het niet is om jezelf te verwijderen van alles wat God haat? En hoe verwijder je jezelfhiervan? Doe niets zonder vragen en raad; zeg evenzo niets ongepasts en erken tegelijkertijd dat je zinloos, ongezouten en vernederd bent, en in het algemeen onbeduidend.

— V: Omdat ik veel zonden heb, wil ik berouw tonen, maar vanwege lichamelijke zwakheid kan ik niet werken zoals de Vaders: ik smeek u, vertel me: hoe kan ik een begin maken?

A: Broeder! Zij zijn arm, die de Heer verheerlijkt, omdat zij afstand hebben gedaan van al hun bezittingen, dat wil zeggen, van al hun hartstochten, en daarvan beroofd zijn ter wille van Zijn Naam, zulke mensen zijn arm in waarheid, en hun behoort de zaligheid toe. En er zijn andere armen, die niets goeds hebben verworven, die de Heer bedreigt, zeggende: “Gaat weg van Mij, gij vervloekten” (Mattheüs 25:41). Wie zulke bezittingen heeft en erdoor belast wordt, laat hem ze opgeven, zodat hij zonder zorg kan blijven. En dus, als u een begin van berouw wilt maken, kijk dan naar wat de hoer deed: met haar tranen waste zij de voeten van de Meester (Lukas 7:38)

Klaagzang zal iedereen van zonden wassen; maar een mens bereikt klaagzang met moeite, door middel van veel onderricht in de Schrift, van geduld, van overdenking van het vreselijke Oordeel en de eeuwige schande, en door zelfverloochening, zoals de Heer heeft gezegd: “Wie achter Mij wil komen, moet zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en Mij volgen” (Matteüs 16:24). En zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen betekent: zijn eigen wil in alles afsnijden en zichzelf als niets beschouwen. Aangezien u hebt gezegd dat u lichamelijk zwak bent en niets kunt doen ,doe daarom naar uw kracht, neem brood en drink iets minder dangewoonlijk, want God nam de twee penningen van de weduwe aan en verheugde Zich over hen meer dan over al de anderen. Leer uzelf om niet vrij te zijn in uw relaties met anderen, en u zult gered worden.   

Geestelijke raadgevingen voor iedereen :

– [aan een zieke monnik] Wat vasten betreft, wees niet bedroefd, zoals ik u al eerder heb gezegd, God eist van niemand dat hij zich boven zijn krachten inspant. En inderdaad, wat is vasten anders dan een straf voor het lichaam om een ​​gezond lichaam nederig te maken en het is zwak voor hartstochten, volgens het woord van de apostel: “Als ik zwak ben, dan ben ik sterk” (2 Korintiërs 12:10). En ziekte, meer dan dit, is een straf en neemt de plaats in van vasten en zelfs meer – voor iemand die het met geduld draagt, dankt God, en door geduld de vrucht van zijn redding ontvangt; want in plaats van zijn lichaam te verzwakken door te vasten, is hij al ziek zonder dat. Dank Goddat u bent verlost van de arbeid van het vasten. Zelfs als u tien keer per dag eet, treur dan niet; u zult hiervoor niet worden geoordeeld, want u doet dit niet op instigatie van de demon, en niet door de verzwakking van uw gedachten; maar veeleer komt dit bij ons op voor onze beproeving en voor profijt van de ziel.

Aan de monnik Andreas, toen hij flauw werd van de verleidingen die over hem waren gekomen:

Andreas! Mijn broeder in ziel (met mij), word niet flauw. God heeft u niet verlaten en zal u niet verlaten. Maar weet dat de zin die de Meester tot onze gemeenschappelijke vader Adam uitsprak: “In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen” (Genesis 3:19) onveranderlijk is. En net zoals dit gebod aan de uiterlijke mens is gegeven, zo is het aan de innerlijke mens geboden de gebeden van de heiligen te ondersteunen door middel van iemands eigen ascetische arbeid; en deze gebeden helpen een mens enorm, zodat hij niet vruchteloos zal blijven. Want net zoals goud dat in een oven wordt verhit, met tangen wordt vastgehouden en met een hamer wordt geslagen, zuiver wordt en geschikt is voor een koninklijke kroon, zo wordt ook een mens die wordt ondersteund door het machtige en veel presterende gebed van de heiligen verhit door verdriet, ontvangt de slagen van verleidingen en, als hij alles met dankbaarheid verdraagt, wordt hij een zoon van het Koninkrijk. En daarom gebeurt alles wat u zou kunnen overkomen tot uw voordeel, zodat ook u vrijmoedigheid voor God zou kunnen ontvangen, zowel door de voorspraak van de heiligen als door uw eigen arbeid. En wees niet beschaamd om nu het begin van deze arbeid aan God aan te bieden, opdat in plaats van geestelijke vreugde, droefheid u niet zou overvallen; en geloof dat Hij die de beloften gegeven heeft, ze zal vervullen (Hebreeën 10:23). Wees voorspoedig in de Heer, mijn geliefden.

En daarom, broeder, haat volkomen om volmaakt lief te hebben. Verlaat volledig, om volledig nabij te komen. Versmaad de ene soort aanneming, om een ​​andere aanneming te ontvangen. Houd op met het vervullen van verlangens, en u zult verlangen vervullen. Verwond uzelf en behandel uzelf. Dood uzelf en breng uzelf tot leven. Vergeet uzelf en ken uzelf. En u zult de werken van een monnik hebben.

Houd uw tong in bedwang van ijdel gepraat, uw maag van liefde voor zoetigheid, en irriteer uw naaste niet. Wees niet brutaal, beschouw uzelf als niets, bewaar de liefde voor iedereen, en heb God altijd in uw hart, en denk aan “Wanneer ik voor het aangezicht van God zal verschijnen” (Psalmen 41:3). Houd dit in acht, en uw grond zal honderdvoudig vrucht voortbrengen voor God, aan Wie er glorie zij in de eeuwen. Amen.

****************************

Kiezen tussen goed en kwaad:

V: Als er voor de ziel twee schadelijke dingen zijn, en het is absoluut onmogelijk om er een van te vermijden, wat moet men dan doen?

A: Van twee schadelijke dingen moet men de minst schadelijke kiezen. In de verhalen van de Vaders staat geschreven: Iemand kwam om een ​​dinar van een ander te vragen, en de ander gaf het niet, zeggende: “Ik heb niets om u te geven.” Toen hem gevraagd werd waarom hij het hem niet gaf, antwoordde hij: “Als ik hem er een had gegeven, zou het zijn ziel schade hebben toegebracht, en daarom gaf ik er de voorkeur aan om één gebod te overtreden in plaats van iets te laten gebeuren dat ruïneus was voor de ziel.”

V: Ik werd op zakenreis naar de Heilige Stad (Jeruzalem) gestuurd, en van daaruit ging ik naar de Jordaan om te bidden, zonder hiervoor toestemming te vragen aan de Abba. Heb ik het goed gedaan of niet?

A: Zonder dat het geboden is, mag men nergens heen. Dat wat we doen volgens onze eigen gedachten, zelfs als het ons goed lijkt, is niet aangenaam voor God. Maar het houden van het gebod van uw Abba die u gezonden heeft, is zowel gebed als aangenaam voor God, Die zei: “Ik ben niet neergedaald om Mijn eigen wil te doen, maar de wil van de Vader Die Mij gezonden heeft” (Johannes 6:38).

Als het gebeurt (in sommige gevallen) dat u niemand bij de hand hebt om raad te vragen, bid dan, terwijl u uw Ouderling noemt, als volgt: “God van ______ (Ouderling)! Laat mij niet afdwalen van Uw wil en de raad van Uw slaaf, maar leer mij hoe te handelen.” En wat God u zal vertellen, dat moet u doen.

V: Mijn Meester! Hoe vaak moet men bidden zodat zijn gedachten hierover zekerheid kunnen ontvangen?

A: Wanneer u de Ouderling niet kunt vragen, moet men drie keer bidden over elke kwestie, en daarna kijken waar het hart naartoe neigt, ook al is het gevallen,en op deze manier handelen. Want (deze) zekerheid is merkbaar en op alle mogelijke manieren begrijpelijk voor het hart.

V: Hoe moet men deze drie keer bidden – op verschillende tijden, of allemaal tegelijk?

Want het gebeurt ook dat men sommige zaken niet kan uitstellen.

A: Als u vrije tijd hebt, bid dan drie keer in de loop van drie dagen; maar als er extreme nood, wanneer er een moeilijkheid is, zoals ten tijde van het verraad van de Heiland –neem dan als voorbeeld dat Hij driemaal wegging om te bidden en bad en driemaal dezelfde woorden uitsprak (Mattheüs 26:44). Ook al leek het erop dat Hij niet werd verhoord, want het was absoluut noodzakelijk dat die bedeling vervuld zou worden, toch leert Hij ons door dit voorbeeld ook niet bedroefd te worden

wanneer wij bidden en op dat moment niet worden verhoord; want Hij weet beter dan wij wat nuttig voor ons is. Maar laten wij in ieder geval niet nalaten te danken.

V: En als ik na het gebed niet snel zekerheid ontvang, wat moet ik dan doen? En wanneer dit door mijn eigen schuld gebeurt, maar voor mij verborgen is, hoe kan ik dit dan begrijpen?

A: Als u na het derde gebed geen zekerheid ontvangt, weet dan dat u hiervoor zelf verantwoordelijk bent; en als u uw overtreding niet erkent, verwijt uzelf dan, en God zal u genadig zijn.

V: Een gedachte zet mij aan om de heiligen niet te vragen om te begrijpen wat nuttig is, opdat ik, na dit in mijn zwakheid te hebben veracht, niet zou zondigen.

A: Deze gedachte is zeer schadelijk; luister er in geen geval naar. Want iemand die, na begrepen te hebben wat nuttig is, zondigt, veroordeelt zichzelf op alle mogelijke manieren; maar hij die zondigt zonder begrepen te hebben wat nuttig is, veroordeelt zichzelf nooit, en zijn hartstochten blijven ongenezen. En dit is waarom de duivel hem (zo’n gedachte) inboezemt, zodat zijn hartstochten ongenezen zullen blijven. Maar wanneer de gedachte in u inboezemt datu het antwoord (van de Ouderling) niet kunt vervullen uit zwakheid, vraag dan op deze manier: “Mijn Vader! Ik verlang ernaar om dit en dat te doen; vertel mij wat nuttig is, hoewel ik weet dat zelfs als u het mij vertelt, ik niet kan vervullen en houden wat er wordt gezegd; maar ik wil alleen leren om mezelf te veroordelen omdat ik heb veracht wat nuttig is.” Dit zal u tot nederigheid leiden. Moge de Heer uw hart bewaren door de gebeden van de heiligen. Amen.

Waanideeën, dromen en afleidingen:

V: Kunnen de demonen iets goeds communiceren? En hoe ontdek je dathet demonisch is? En wat onderscheidt het van iets goeds van God?

A: Voor iemand lijkt het misschien alsof hij iets goeds ontvangt, maar dit is van de boze voor zijn bedrog. Want alles wat goed is, dat van de duivel komt voor het bedrog van een mens, blijkt, als het nauwkeurig wordt onderzocht, onwerkelijk te zijn; want de duivel is een leugenaar en er is geen waarheid in hem (Johannes 8:44), zoals blijkt uit de gevolgen vandat (valse goed). Zijn licht eindigt in duisternis, volgens het woord van de apostel dat spreekt over duivelse herauten die getransformeerd zijn tot dienaren van de gerechtigheid “wier einde zal zijn naar hun daden” (2 Korintiërs 11:15); en de Heiland zegt:

“Aan hun vrucht zult gij hen kennen” (Mattheüs 7:16). Als u met begrip en oordeel onderzoekt, zult u ontdekken dat in het valse goede (dat) van de duivel komt, er zelfs geen spoor van goed was, maar ijdelheid, of verstoring, of iets dergelijks; maar het goede dat van God komt, vergroot altijd de verlichting en de nederigheid van het hart en geeft een mens rust. Maar wanneer wij uitonwetendheid in iets lijden door de misleiding van de boze, en wij later hierin een verleiding herkennen, laten wij onszelf dan roepen en ons haasten tot Hem Die machtig is om deze verleiding weg te nemen. Men moet weten dat voor sommigen het verschil (tussen het goede van de duivel en dat van God) vanaf het begin begrijpelijk is; terwijl voor zondaars, alleen aan het einde (van de verleiding), net zoals een bekwame meester in goudbewerking goud (in zijn hand) kan nemen en kan vertellen voordat het met vuur wordt getest van welke soort het is, terwijl een ongeschoolde dit niet ontdekt totdat het met vuur is getest.

V: Wanneer ik iets goeds doe, hoe moet ik mijn gedachten dan verootmoedigen? En hoe verwijt men zichzelf na iets goeds te hebben gedaan?

A: Voor nederigheid van gedachten, zelfs al hebt u alle goede daden verricht en alle geboden gehouden, gedenk Hem Die zei: “Wanneer u dit alles hebt gedaan, zeg dan dat wij onnutte slaven zijn, want wij waren verplicht te doen wat wij hebben gedaan” (Lukas 17:10) – en des te meer wanneer wij nog niet eens de vervulling van een enkel gebod hebben bereikt. Zo moet men altijd denken en zichzelf bij elke goede daad verwijten en tegen zichzelf zeggen: Ik weet niet of hetGod welgevallig is. Het is een groot werk om te doen volgens Gods Wil, en nog groter om de Wil van God te vervullen: dit is de verbinding van alle geboden; want iets doen volgens Gods Wil is een privéaangelegenheid en is minder dan het vervullen van de Wil van God.

Daarom zei de Apostel: “Vergetend wat achter is, en zich uitstrekkend naar wat voor is” (Filemon 3:13). En hoezeer hij zich ook uitstrekte naar wat voor was, hij bleef niet stilstaan ​​en zag zichzelf altijd als onvoldoende, en hij ging vooruit; want hij zei: “wat volmaakt is, bedenk dit” (Filemon 3:15), dat wil zeggen, om vooruit te komen.

V: Vertel mij, Meester, hoe kan de duivel het wagen om in een visioen of een fantasie tijdens de slaap de Meester Christus of de Heilige Communie te laten zien?

A: Hij kan de Meester Christus Zelf niet tonen, noch de Heilige Communie, maar hij liegt enpresenteert het beeld van een mens en eenvoudig brood; maar het heilige Kruis kan hij niet tonen, want hij vindt geen middelen om het in een andere vorm af te beelden. Voor zover wij het ware teken en beeld van het Kruis kennen, durft de duivel het niet te gebruiken (voor onze misleiding); want aan het Kruis werd zijn macht vernietigd, en door het Kruiswerd hem een ​​dodelijke wond toegebracht. De Meester Christus kunnen wij niet herkennen door het vlees, daarom probeert de duivel ons door te liegen ervan te overtuigen dat Hij het is, zodat wij, nadat wij de misleiding hebben geloofd alsof het de waarheid was, zouden kunnen omkomen. En dus, wanneer u in een droom het beeld van het Kruis ziet, weet dan dat deze droom waar is en van God; maar streef ernaar een interpretatie van de betekenis ervan van de Heiligen te ontvangen, en geloof uw eigen idee niet. Moge de Heer de gedachten van uw geest verlichten, o broeder, zodat u aan elke misleiding van de vijand kunt ontsnappen.

V: Een gedachte zegt mij: “Als het heilige kruis aan u verschijnt, zult u, omdat u dit niet waardig bent, in hoogmoed vervallen.” Deze gedachte brengt angst en terreur over mij.

A: Wees hier niet bezorgd over, want als het heilige kruis werkelijk aan u verschijnt, zal het de trots van hoogmoed tenietdoen: waar God is, is er geen plaats voor kwaad.

V: Ik heb gehoord dat als één en dezelfde droom drie keer aan iemand verschijnt, men deze als waar moet erkennen; is dit zo, mijn Vader?

A: Nee, dit is verkeerd; zo’n droom hoeft men ook niet te geloven. Hij dieeenmaal aan iemand ten onrechte is verschenen, kan dit drie keer en meer doen. Wees waakzaam, opdat u niet beschaamd wordt (door de demonen), maar let op uzelf, broeder.

V: Als er tijdens het zingen van de psalmen, of het bidden, of het lezen, een slechte gedachte opkomt, moet men er dan aandacht aan besteden en (voor een tijdje) stoppen met het zingen van de psalmen,

het bidden of het lezen om er met zuivere gedachten tegenin te gaan?

A: Veracht het en ga voorzichtiger om met het zingen van de psalmen, het bidden of het lezen, om kracht te putten uit de woorden die u uitspreekt. Maar als we ons gaan bezighouden met vijandige gedachten, zullen we nooit in staat zijn om iets goeds te doen, acht te slaan op wat de vijand ons influistert. Maar als u ziet dat zijn sluwe verzinsels het zingen van de psalmen, het bidden of het lezen belemmeren, ga dan zelfs dan niet met hen in discussie, omdat deze kwestie uw kracht te boven gaat; maar streef ernaar de Naam van God aan te roepen, en God zal u helpen en de sluwheid van de vijanden wegnemen, want Hem is de kracht en de glorie tot in de eeuwen. Amen.

Spiritualiteit op de werkplek:

V: Wanneer een broeder mij vraagt ​​naar een woord of een zaak die ik niet ken, moet ik hem dan antwoorden of niet? Evenzo, wanneer mij niet gevraagd wordt, maar ik zelf zie dat iemand iets slecht doet, moet ik er dan minstens één keer over spreken met degene die het slecht doet, of niet?

A: Op al deze vragen is er één antwoord: wees voorzichtig om niet uit ijdelheid te spreken, maar spreek met nederigheid en de vrees voor God. In alle gevallen (waarover u vraagt), spreek en herinner een ander, indien nodig – maar alleen in uw eigen klooster, en niet op een andere plaats; want degenen die in één gemeenschap leven, zijn als het ware één lichaam. Maar wanneer u op een andere plaats bent, zeg dan niets over uzelf, om uzelf niet als een leraar te tonen; maar wanneer u gevraagd wordt, spreek met nederigheid, en God zal u onderrichten, o broeder.

V: Vertel mij, mijn Vader, wat het betekent om aandacht te schenken aan iemands gedachten? Moet men zich hier op een bepaald moment mee bezighouden? En hoe doet men dit?

A: De Vaders hebben een tijd vastgesteld om aandacht te schenken aan iemands gedachten, door te zeggen: ” Test uzelf ’s morgens, hoe u de nacht hebt doorgebracht; en ’s avonds evenzo, hoe u de dag hebt doorgebracht. En midden op de dag, wanneer u bezwaard bent door gedachten, onderzoek uzelf.” V: Als ik een sarcastisch woord tegen iemand spreek, en hij begrijpt het niet, moet ik dan berouw tonen voor hem, of stil zijn en hem hier niet over laten nadenken?

A: Als de broeder niet begrijpt dat u sarcastisch tegen hem sprak, wees dan stil en stoor hem niet; maar streef ernaar om hierover berouw te tonen voor God.

V: Aangezien u mij hebt toegewezen om in deze dienst te zijn, in de ziekenboeg, vertel mij, mijn

Vader: moet ik bepaalde medische boeken lezen en mezelf leren medicijnen te maken, of is het beter om me hier niet druk over te maken, als iets dat de geest doet afdwalen, en het te verlaten (zodat het geen ijdelheid in mij zal opwekken) en tevreden te zijn met wat ik al weet, door alles te doen wat mogelijk is met behulp van olie, meel, zalven en in het algemeen eenvoudige remedies zoals die worden gebruikt door hen die niet lezen (medische boeken). Hoe moet ik handelen? Want mijn hart beeft in deze dienst, opdat ik niet in iets zondig en aan mijn hartstochten nog andere zonden toevoeg.

A: Aangezien wij nog niet tot volmaaktheid zijn gekomen, om volledig bevrijd te zijn van de gevangenschap van hartstochten, is het beter om ons bezig te houden met medicijnen dan met hartstochten. Maar we moeten onze hoop niet op medicijnen stellen, maar op God, Die doodt en tot leven brengt en zegt: “Ik zal slaan en Ik zal genezen” (Deuteronomium 32:39). Terwijl medische boeken lezen of iemand ernaar vragen, vergeet niet datniemand zonder God genezing ontvangt. En daarom moet hij die zich aan de medische kunst wijdt, zich overgeven aan de Naam van God, en God zal hem hulp verlenen. De medische kunst belet een mens niet om vroom te zijn; maar maak er gebruik van als een handwerk ten behoeve van de broeders. Wat u ook doet, doe het met de vrees voor God, en u zult worden bewaard door de gebeden van de heiligen. Amen.

V: U vertelde me eerder dat het afsnijden van iemands eigen wil ook bestaat uit het niet argumenteren vanuit een verlangen om op zichzelf te staan. Maar wat moet ik doen, mijn Vader: soms gebeurt het dat ik een zieke man iets breng dat ogenschijnlijk heilzaam is; maar vaak schaadt het hem, en ik betreur dat ik hiermee mijn eigen wil heb gedaan.

Ik zie ook dat ik de hele dag bezig ben, en dit staat me op de een of andere manier niet toe om aan God te denken. Ook stoort vraatzucht mij. Vertel me, wat moet ik doen? Want ik geloof dat in deze dingen mijn redding ligt.

A: Als u, denkend dat iets de zieken ten goede zal komen, handelt naar uw wil, en het tegenovergestelde gebeurt, dat het hen kwaad brengt – God, die uw hart aanschouwt, zal u niet oordelen; want Hij weet dat u kwaad hebt gedaan terwijl u ten goede wilde komen. Maar als iemand die (over deze kwestie) weet, u er vooraf over zou vertellen, en u zou hem minachtend ongehoorzaam zijn, zou dit trots en eigenzinnigheid zijn. Velen hebben voortdurend over een of andere stad gehoord en dan komen zeer toevallig binnen zonder te weten dat het diezelfde stad is; zo brengt ook u, o broeder, de hele dag door in gedachtenis aan God en weet het niet. Een gebod hebben en ernaar streven het te houden – dit is onderwerping aan en gedachtenis aan God. Broeder Johannes heeftterecht tegen u gezegd: draag eerst bladeren, en dan, wanneer God gebiedt, zult u vrucht dragen. Als u niet weet wat nuttig is, volg dan iemand die het weet, en dit is nederigheid, en u zult Gods genade ontvangen. U hebt terecht gezegd dat uw redding hierin ligt; want u bent hier niet uit uzelf gekomen, maar God heeft u hierheen geleid. “Wees sterk in de Heer” (Efeziërs 6:10): u ontvangt niet weinig voordeel van de bezigheid waarover u klaagt. Strijd zoveel mogelijk tegen vraatzucht. En de Heer zal u helpen om te weten en te doen wat nuttig is. Wees moedig en gesterkt in de Heer.

— V: Ik ben bezorgd, mijn Vader, omdat ik de leiding heb over de ziekenzaal, want dit is iets dat gezag inhoudt, en dit zou aanleiding kunnen geven tot ijdele eer en vertrouwdheid. Evenzo kan ik door het veelvuldig eten van voedsel in vraatzucht worden getrokken. En daarom, vindt u niet dat ik, voor een voorlopige training van mezelf, eerst in een lagere gehoorzaamheid moet zijn, en dan, wanneer het gemakkelijker voor mij zal zijn, opnieuw die dienst moet aanvaarden?

A: Luister, o broeder, en wees ervan overtuigd in de Heer, dat toen wij dezezaak aan u toevertrouwden, onze hand en ons hart bij u zijn, of om preciezer te zijn, de hand van God, gesmeekt door onze gebeden voor de redding van uw ziel, en dat Hij u in deze zaak heeft versterkt en u succes heeft gegeven en u erin heeft bedekt. ​​U kunt op geen andere manier worden gered dan door dit (gehoorzaamheid). En dus, raak niet ontmoedigd, vallend en opstaand, kruipend en verwijtend uzelf, totdat de Heer u de genade zal tonen die u wenst. Wees alleen niet nalatig. Vrees niet, want de Heer, Die u in dit werk heeft geplaatst, zal het in orde brengen, en wij zullen de zorg met u delen.

V: Als een van de broeders of een van de zieken zondigt, en ik, die hem wil corrigeren, hem iets met verstoring vertel: moet ik dan later voor hem buigen (om vergeving vragen)? Als het gebeurt dat hij boos op mij uit het ziekenhuis komt, wat moet ik dan doen? En in het algemeen, voor welke fouten moet men zich (tegenover de ander) neerbuigen?

Want trots en zelfrechtvaardiging verduisteren de geest. En als men zich neerbuigt, vindt ijdelheid weer een aanleiding voor zichzelf.

A: Doe niets met verstoring, want kwaad brengt geen goed voort. Maar volhard totdat uw gedachten kalm zijn geworden, en spreek dan in vrede. En als de broedernaar u zou luisteren – goed en wel; maar zo niet, zeg hem: “Wilt u niet dat ikdit aan de Abba openbaar, en we zullen doen wat hij oordeelt,” en u zult in vrede zijn. Maarals hij boos weggaat, vertel het dan aan de Abba, en hij zal hem verlichten: maar buig niet voor hem (dat wil zeggen, smeek niet om vergeving), want hierdoor zult u hem aanleiding geven te denken dat u werkelijk schuldig bent voor hem, en hij zal zichnog meer tegen u wapenen. Maar wees voorzichtig om van andere mensen vergeving te vragen, overeenkomstig dezonde: zodra u ziet dat uw zonde groot is, buig dan neer; maar als ze niet groot is, zeg dan met uw lippen, met een gevoel van oprecht berouw: “Vergeef mij, broeder.”

Wees op uw hoede voor trots en zelfrechtvaardiging, want ze verhinderen berouw; en het gebeurt ook dat een mens een buiging maakt uit ijdelheid. Ondanks deze drie passies (hoogmoed, zelfrechtvaardiging en ijdelheid); maak waar nodig een buiging met nederigheid,vrees voor God en begrip. Streef ernaar om in deze deugden te blijven, naar gelang uw kracht,en God zal u helpen, door de gebeden van de Heiligen.

http://www.copticplace.com/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

https://www.copticplace.org/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

*************************

“O Grote Barsanuphius en Johannes, gij wonderbaarlijke Profeet, alle verborgen geheimen van de mens en Gods beschikking schitterden helder in de heldere spiegels van uw meest zuivere harten; en met stralen van goddelijke genade verdreef u de schaduwen van de zonde uit de zielen van de mens; O Vaders, lichten van onderscheiding, smeek de Heer voor ons allen.”

Kerkvaders:

Barsanuphius en Johannes (Patristische serie van de kerkvaders) Johannes Chryssavgis (vertaler) The Catholic University of America Press, 2007

“De volledige tekst van de brieven van Barsanuphius en Johannes verschijnt hier voor het eerst in het Engels. De getrouwe en behendige vertaling van Johannes Chryssavgis brengt levendigheid en frisheid in de wijsheid van een verre wereld, waardoor deze toegankelijk is voor hedendaagse lezers. Deze opmerkelijke vragen en antwoorden (850 in totaal) zijn gericht aan lokale monniken, lekenchristenen en kerkelijke leiders en bieden een uniek inkijkje in de zesde-eeuwse religieuze, politieke en seculiere wereld van Gaza en Palestina, in een periode die verscheurd werd door doctrinaire controverse en in een context die gevormd werd door de traditie van de vroege woestijnvaders.

De “grote oude man,” Barsanuphius, en de “andere oude man,” Johannes, floreerden rond het begin van de zesde eeuw nabij Gaza. Ze kozen ervoor om in volledige afzondering te leven en zagen niemand, met uitzondering van hun secretarissen, Seridos en de bekende Dorotheus van Gaza. Barsanuphius en Johannes communiceerden in stilte via brieven met talloze bezoekers die hen om raad vroegen. Vreemd genoeg werd deze ontoegankelijkheid juist de reden voor de populariteit van de ouderen. Ze vormden een buitengewoon open systeem van spirituele begeleiding, dat ruimte bood voor conversatie en zelfs conflicten in relaties, terwijl het ook rekening hield met de wijsheid en de humor van de correspondentie.

Barsanuphius’ inspirerende advies is een antwoord op problemen van een meer spirituele aard; Johannes’ institutionele advies is een antwoord op meer praktische problemen. De twee oudsten vullen elkaar in feite aan, samen handhaven ze een harmonieuze autoriteit-in-liefdadigheid. Hun brieven worden gekenmerkt door spontaniteit en gevoeligheid, evenals door discretie en mededogen. Ze benadrukken ascetische waakzaamheid en evangelisch “geweld”, dankbaarheid en vreugde, nederigheid en arbeid, gebed en tranen.”

Brieven uit de woestijn:

Brieven uit de woestijn: Barsanuphius en John (John Chryssavgis (Vertaler) St Vladimirs Seminary Press, 2003)

“Twee kloosteroudsten – de “Grote Oude Man” Barsanuphius en de “Andere Oude Man” Johannes – floreerden in het zuiden van Gaza in het begin van de zesde eeuw. Ze hielden zich strikt afgezonderd in hun cellen en spraken alleen met anderen via brieven via Abba Seridos, de abt van de kloostergemeenschap in Gaza, waar deze twee heilige mannen in stilte leefden.

De autoriteit van Johannes kan worden beschreven als meer institutioneel, reagerend zoals hij doet op problemen van praktische aard; de autoriteit van Barsanuphius is meer inspirerend, reagerend op principes van spirituele aard. Zo vulden ze elkaar aan en samen behielden ze een harmonieuze “autoriteit-in-liefdadigheid.” In plaats van de westerse nadruk op discipline, behielden deze twee ouderen de nadruk op onderscheidingsvermogen, waardoor de flexibiliteit en vloeibaarheid van de Egyptische woestijnlevensstijlen (waar Barsanuphius vandaan kwam) behouden bleven. Niettemin waren beide mannen hoog opgeleid en toonden ze een fijn intellect, zoals blijkt uit hun geschriften.

In het Oosten zocht men een oudere, een oude man (een geron in het Grieks of een abba , het Koptische woord) als spiritueel leider, en dit was de belangrijkste rol van de kloostergemeenschap voor de omringende gemeenschap. Deze brieven van de twee oude mannen werden geschreven aan kluizenaars, aan monniken in de gemeenschap, aan degenen in het koor, aan priesters en aan leken. Sommige waren bedoeld voor gevorderde instructie, terwijl andere bedoeld waren voor novicen, afhankelijk van de capaciteit van de onderzoeker. Men moet dus niet als een algemene regel woorden beschouwen die tot zielen op verschillende spirituele niveaus worden gesproken. Toch roepen deze vragen en antwoorden het beeld op van de christelijke traditie die van oudere op discipel wordt doorgegeven, en de hedendaagse lezer zal de methode kunnen waarderen en mogelijk geïnspireerd worden om de boodschap te imiteren.”

http://www.copticplace.com/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

De heiligen Barsanuphius en Johannes(meestal : ‘John’ gebruikt)

De heiligen Barsanuphius en Johannes leefden in de zesde eeuw als spirituele strijders in Palestijnse kloosters en in afzondering in de woestijn. Wij zijn vandaag de dag gezegend met een prachtige verzameling van hun leringen over het spirituele leven die bestudeerd zou moeten worden door elke serieuze student van het christelijk geloof. De heilige Barsanuphius bracht ongeveer vijftig jaar door in zijn cel, waarbij hij zichzelf verbood om een ​​ander persoon te zien. Als groot asceet kreeg hij drie broden per week van de kloostermeester, maar vaak at hij zelfs dat niet. De heilige Johannes was zijn gelijke in ascese en was gezegend met de extra gave van profetie. 

Het boek dat door deze twee vaders is geschreven, bevat 850 antwoorden op verschillende vragen die door een grote verscheidenheid aan mensen zijn gesteld. Sommige zijn geschreven door de heilige Johannes, maar de overgrote meerderheid is gegeven door de heilige Barsanuphius. Hij schreef de antwoorden niet zelf op, maar dicteerde ze aan Abba Serid. Toen de heilige voor het eerst zijnantwoorden op vragen begon te geven, vroeg hij Abba Serid om ze op te schrijven. Niet verwachtend om alle woorden die de grote woestijnvader tegen hem zei in zijn geheugen te bewaren, was Abba Serid in een dilemma hoe hij zoveel woorden moest opschrijven en verwachtte dat de heilige hem zou vertellen om papier en inkt mee te nemen om dictees op te nemen terwijl hij luisterde. Door zijn gave van helderziendheid las St. Barsanuphius de geheime gedachte van Serid. Zijn gezicht werd als een vlam en hij zei tegen Serid: “Ga, schrijf het op en wees niet bang. Zelfs als ik ontelbare woorden voor je zeg om op te schrijven, weet dan dat de Heilige Geest je niet één enkel woord meer of minder zal opschrijven dan wat ik heb gezegd, ook al wil je het, maar zal je hand leiden om alles correct en in de juiste volgorde op te schrijven.”

RICHTLIJNEN IN SPIRITUEEL WERK:

— Wees bereid om God voor alles te danken, luisterend naar het woord vande apostel: “Dank God in alles” (1 Thessalonicenzen 5:18). Of u nu wordtaangevallen door verdrukking, of lijdt aan gebrek of vervolging, of fysieke ontberingen en zwakheden moet verdragen, dank God voor alles wat u overkomt, want “wij moeten door verdrukking het Koninkrijk Gods binnengaan” (Handelingen 14:22). Laat uw ziel dus niet worden aangevallen door twijfel, en laat uw hart niet verzwakken; maar denk aan het woord van de apostel:

“Al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd” (2 Korintiërs 4:16). Als u het lijden niet verdraagt, zult u niet in staat zijn om het kruis te beklimmen en de vrucht ervan te delen die redding brengt.

— Terwijl het schip op zee is, is het een prooi van gevaren en winden. Wanneer het een kalme en vredige haven, vreest niet langer gevaren, calamiteiten of winden, maar blijft veilig. Op dezelfde manier moet u, terwijl u onder de mensen bent, verdrukking, gevaren en mentale beproevingen verwachten. Maar wanneer u de haven van stilte bereikt die voor u is voorbereid, dan zult u geen angst hebben.

— U hebt geen vrede van gedachten, die u ertoe aanzetten anderen lastig te vallen, en op uw beurt door anderen lastig te worden gevallen. Maar weet, mijn broeder, dat als we door woord of daad beledigen,

we daardoor zelf honderdvoudig beledigd worden. Door in alle dingen lankmoedig te zijn en uw eigen wil niet in iets te laten doordringen. Onderzoek uw gedachten zorgvuldig, opdat ze uw hart niet infecteren met dodelijk gif (slecht humeur) en u een mug voor een kameel doen houden, een kiezelsteen voor een klif, en opdat u niet wordt als een man die een balk in zijn eigen oog heeft, maar de splinter in het oog van een ander ziet.

— U noemt uzelf een zondaar, maar in feite laat u zien dat u zichzelf niet als een zondaar voelt. Een man die toegeeft een zondaar te zijn en de oorzaak van veel kwaad, is het met niemand oneens, maakt met niemand ruzie, is op niemand boos, maar beschouwt ieder mens beter en wijzer dan zichzelf. Als u een zondaar bent, waarom verwijt u dan uw naaste en beschuldigt u hem ervan u ellende te bezorgen? Het lijkt erop dat wij er nog ver van verwijderd zijn onszelf als zondaars te beschouwen. Kijk broeder, hoe gemeen zijn we: we spreken alleen met onze lippen; onze daden laten iets anders zien. Waarom ontvangen we niet de kracht om gedachten af ​​te weren als we ons verzetten? Omdat we ons eerder hebben overgegeven aan het bekritiseren van onze naaste en dit onze geestelijke kracht heeft verzwakt. Dus beschuldigen we onze broeder, omdat we zelf schuldig zijn. Leg al uw gedachten in de Heer en zeg: God weet wat het beste is, en u zult in vrede zijn en beetje bij beetje de kracht krijgen om te volharden.

— Karn de melk en u zult boter voortbrengen; maar als je je neus wringt, zul je bloed voortbrengen (Spreuken 30:33). Als iemand een tak of een wijnrank in een hoepel wil buigen, buigt hij die geleidelijk, opdat hij niet breekt, want als hij hem plotseling te veel buigt, knapt hij. (Dit verwijst naar de strenge maatregelen van abten en het buitensporige ascetisme van monniken.)

— Wil je vrij zijn van ellende en er niet door belast worden? Verwacht grotere, en je zult vrede vinden. Denk aan Job en andere heiligen, en de ellende die zij leden. Verwerf hun geduld, en troost zal in je geest komen. Wees moedig, sta vast en bid.

— Laten we, zolang we tijd hebben, aandacht aan onszelf besteden en leren stil te zijn. Als je wilt door niets worden verstoord, wees dood in relatie tot elke man, en je zult vrede vinden. Ik spreek hier over ontroerende gedachten, over allerlei activiteiten, relaties met mensen en zorgen.

— Je schreef me en vroeg me om te bidden voor je zonden. En ik zal hetzelfde zeggen: bid voor mijn zonden. Want er staat: “Zoals u wilt dat de mensen u doen, doet u hun ook dat doen zoveel ik kan, volgens het gebod: “Bidt voor elkaar, opdatu genezen mag worden” (Jakobus 5:16). 

RICHTLIJNEN IN SPIRITUEEL WERK:

— Geef het lichaam zoveel (voedsel) als het nodig heeft, en je zult geen schade lijden, zelfs niet als je drie keer per dag eet. Zelfs als een man maar één keer per dag eet, maar slecht beoordeeld, wat heeft hij daar dan aan? Te veel eten wordt gevolgd door een opwelling van lusten en daarop maakt de vijand het lichaam zwaar met slaap om het te verontreinigen.

— Als een mens niet eet voor zijn plezier maar uit lichamelijke zwakheid, zal God hem niet oordelen.  Voedsel is ons verboden om ons te beschermen tegen overdaad en prikkels van het lichaam. Maar zwakheid vernietigt hun activiteit, want waar zwakheid is, is ook het aanroepen van God.

— (Tot een zieke man die om gebeden vraagt ​​in zijn nederlagen.) Mijn klagende en moedelozebroeder! Waarom maak je je zorgen? Waarom huil je? Waarom stuur je ver weg om hulp als Jezus dichtbij je staat en verlangt dat je om Zijn hulp roept! Roep tot Hem: “Meester!” en Hij zal je antwoorden. Raak de zoom van Zijn kleed aan en Hij zal je niet alleen van deze kwaal genezen, maar van al je passies. Als je geest was waar hij zou moeten zijn, zouden de steken van giftige slangen en schorpioenen je niet van daar naar het gevoel van lichamelijke ziekte kunnen drijven. “Ik vergeet,” zegt David, “mijn brood te eten. Om de stem van mijn gekerm” (Psalmen 102:4-5). Maak je geen zorgen: Gods genade is nabij.

— Twee gaven die God aan de mens gaf, waardoor zij gered en verlost kunnen worden van alle hartstochten van de oude mens: nederigheid en gehoorzaamheid. Maar wij streven er niet naar, willen er niet in blijven, noch erdoor geleid worden. Laat alle ontwijkingen varen, buig je nek voor nederigheid en gehoorzaamheid, en je zult genade ontvangen. Als je met nederigheid en gehoorzaamheid beoefent wat je van de vaderen hoort, zal Godje Zijn gezegende hulp verlenen, niet alleen in het werk dat je doet, maar zal Hij al je werken succesvol maken, want Hij beschermt het pad van hen die Hem vrezen en waakt overhun voortgang. Waarom ben je verontwaardigd? Waarom maak je ruzie? Gods genade zal helpen u als u voortdurend in Goddelijk geduld blijft. Houd op slechtgehumeurd, prikkelbaar en afgunstig te zijn. Sterf voor elke man. Zeg tegen uw gedachten: Wie ben ik? “Stof en as” (Genesis 18:27), en een hond (Mattheüs 15:27). Bespreek anderen niet, kleinerend en belachelijk makend. Dwing uzelf om niet te zeggen: “Wat is dit? Waartoe is dat?”(Ecclesiasticus 39:21). Waarom heb ik niet hetzelfde als deze of gene man heeft? Maar werkijverig aan uw kleine handmatige taken met vrees voor God, en u zult geen kleine beloning ontvangen.

— Wanneer neerslachtigheid slaperigheid brengt, die het werk dat u moetdoen verstoort, sta dan op om te bidden en stop niet met bidden — en door gebed zal de Heer slaperigheid verbannen.

— Als een man om iets wordt gevraagd dat hij niet heeft, zal hij niet worden veroordeeld omdat hij niet geeft wat van hem wordt gevraagd. De apostel Petrus zelf, toen een kreupele manhem om een ​​aalmoes vroeg, zei: “Zilver en goud heb ik niet” (Handelingen 3:6); en leende niet om hem een ​​aalmoes te geven. Op dezelfde manier, als iemand alleen genoeg van iets heeft voor zijn eigenonmiddellijke behoeften, mag hij het niet weggeven in aalmoezen, opdat het niet gebeurt dat hij later, in tijden van nood, lijden lijdt, omdat hij ontberingen niet kan verdragen. Als de ander aandringt en hem lastigvalt, en hij antwoordt: “Vergeef me, ik heb je niets te geven,” zal dat geen leugen zijn, want als hij alleen genoeg heeft voor zijn eigen essentiële behoeften, heeft hij inderdaad niets om een ​​ander te geven. Laat hij tegen iemand die bedelt zeggen: “Vergeef me, ik heb alleen genoeg voor mijn eigen behoeften.” Denk aan de vijf maagden die antwoordden, toen de anderen om olie voor hunlampen vroegen: “Nee, opdat er niet genoeg is voor ons en u” (Mattheüs 25:9). En de apostel Paulus schrijft aan de Korintiërs: “Nu kan uw overvloed in deze tijd een aanvulling zijn voor hun gebrek” (2 Korintiërs 8:14), maar: “Ik bedoel niet dat anderen verlicht worden en u belast” (2 Korintiërs 8:13).

— Wanneer u aalmoezen wilt geven, maar uw gedachten twijfelen of het beter is om niet te geven, test dan uw gedachten en als u ontdekt dat de twijfel voortkomt uit hebzucht, geef dan iets meer dan u van plan was.

— Hoe kan hij, die niets te geven heeft, een deel krijgen aan de zaligheid? Zaligheid wordt niet alleen beloofd aan hen die aalmoezen geven. “Zalig zijn de armen van geest”, “zalig zijn zij die treuren”, enzovoort (Mattheüs 5:3, enz.). Dus als u geen aalmoezen kunt geven, wees dan arm van geest, zodat u het koninkrijk der hemelen kunt beërvensamen met de heiligen. Treur over uw zonden in deze wereld, om getroost te worden met hen die treuren. Verwerf zachtmoedigheid,opdat gij de aarde beërft. Wees rein in hart, opdat u God in zijn heerlijkheid mag zien. Verdraag ter wille van de Heer beschimping, vervolging en alle kwaad dat vals tegen u wordt gesproken, om u te verheugen en zeer blij te zijn over degrote beloning die u in de hemel zult ontvangen.

Geestelijke raadgevingen voor iedereen:

– Over de mate van zelfbeheersing in eten en drinken zeggen de Vaders dat men zowel het een als het ander een beetje minder moet gebruiken dan nodig is, dat wil zeggen, menmag de maag niet volledig vullen. En iedereen moet voor zichzelf zijn maat bepalen, zowel van gekookt voedsel als van wijn. In de winter drinkt niemand veel; maar zelfs dan moet men een beetje minder drinken dan nodig is, en hij moet hetzelfde doen met betrekking tot voedsel. Bovendien is de mate van zelfbeheersing niet alleen beperkt tot eten en drinken, maar strekt zich ook uit tot gesprekken, tot sijpelen, totkleding en tot alle gevoelens; in dit alles moet een mate van zelfbeheersing zijn.  

– In een tijd van verstoring en strijd van gedachten, moet men zelfs de gewone hoeveelheid eten en drinken een beetje verminderen.

— Handelen “naar eigen kracht” betekent iets minder eten, drinken en slapen dan nodig is… Wat betreft eten, houd u in als  iets meer wilt eten, en op die manier zult u er altijd matig gebruik van maken. Laten we onszelf altijd beschuldigen: want de overwinning bestaat juist hierin. Wat betreft het besluit om de woestijn in te trekken, zoals de Vaders zeiden, zijn er drie voorwaarden, waaraan iemand, als hij die in acht neemt, zowel onder de mensen als in de woestijnen kan leven, en waar hij ook heen gaat, namelijk: zichzelf verwijten maken, zijn eigen wil achter zich laten en zichzelf lager achten dan alle schepselen. En laat het aan uw liefde bekend zijn, dat alle inspanningen van de duivel erop gericht zijn ons van elkaar te scheiden; want hij ziet duidelijk dat het woord van de Schrift aan ons vervuld wordt: “broeder geholpen door broeder, als een stad die vast en goed verdedigd is” (Spreuken 18:19). Moge de Heer hem niet toestaan ​​zijn wil in ons te vervullen, maar moge Hij hem verpletteren, volgenshet onleugenachtige woord van de Schrift, “snel onder onze voeten” (Romeinen 16:20).

V: Hoe kan iemand in de huidige tijd gered worden?

A: In elke tijd, als een mens zijn eigen wil in alles kan afsnijden, en een nederig hart heeft, en de dood altijd voor zijn ogen – kan hij gered worden, door Gods genade; en waar hij ook mag zijn, angst neemt geen bezit van hem, want zo iemand “vergeet de dingen die achter zijn, en strekt zich uit naar die voor zijn (Filemon 3:13). Handel aldus, en u zult door God gered worden zonder verdriet.

V: Bid dat ik een begin mag maken aan de zaligheid.

A: Het begin is nederigheid en de vrees voor God: “De vrees voor God is het begin van de wijsheid” (Spreuken 1:7). En wat is het begin van de wijsheid, als het niet is om jezelf te verwijderen van alles wat God haat? En hoe verwijder je jezelfhiervan? Doe niets zonder vragen en raad; zeg evenzo niets ongepasts en erken tegelijkertijd dat je zinloos, ongezouten en vernederd bent, en in het algemeen onbeduidend.

— V: Omdat ik veel zonden heb, wil ik berouw tonen, maar vanwege lichamelijke zwakheid kan ik niet werken zoals de Vaders: ik smeek u, vertel me: hoe kan ik een begin maken?

A: Broeder! Zij zijn arm, die de Heer verheerlijkt, omdat zij afstand hebben gedaan van al hun bezittingen, dat wil zeggen, van al hun hartstochten, en daarvan beroofd zijn ter wille van Zijn Naam, zulke mensen zijn arm in waarheid, en hun behoort de zaligheid toe. En er zijn andere armen, die niets goeds hebben verworven, die de Heer bedreigt, zeggende: “Gaat weg van Mij, gij vervloekten” (Mattheüs 25:41). Wie zulke bezittingen heeft en erdoor belast wordt, laat hem ze opgeven, zodat hij zonder zorg kan blijven. En dus, als u een begin van berouw wilt maken, kijk dan naar wat de hoer deed: met haar tranen waste zij de voeten van de Meester (Lukas 7:38)

Klaagzang zal iedereen van zonden wassen; maar een mens bereikt klaagzang met moeite, door middel van veel onderricht in de Schrift, van geduld, van overdenking van het vreselijke Oordeel en de eeuwige schande, en door zelfverloochening, zoals de Heer heeft gezegd: “Wie achter Mij wil komen, moet zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en Mij volgen” (Matteüs 16:24). En zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen betekent: zijn eigen wil in alles afsnijden en zichzelf als niets beschouwen. Aangezien u hebt gezegd dat u lichamelijk zwak bent en niets kunt doen ,doe daarom naar uw kracht, neem brood en drink iets minder dangewoonlijk, want God nam de twee penningen van de weduwe aan en verheugde Zich over hen meer dan over al de anderen. Leer uzelf om niet vrij te zijn in uw relaties met anderen, en u zult gered worden.   

Geestelijke raadgevingen voor iedereen :

– [aan een zieke monnik] Wat vasten betreft, wees niet bedroefd, zoals ik u al eerder heb gezegdGod eist van niemand dat hij zich boven zijn krachten inspant. En inderdaad, wat is vasten anders dan een straf voor het lichaam om een ​​gezond lichaam nederig te maken en het is zwak voor hartstochten, volgens het woord van de apostel: “Als ik zwak ben, dan ben ik sterk” (2 Korintiërs 12:10). En ziekte, meer dan dit, is een straf en neemt de plaats in van vasten en zelfs meer – voor iemand die het met geduld draagt, dankt God, en door geduld de vrucht van zijn redding ontvangt; want in plaats van zijn lichaam te verzwakken door te vasten, is hij al ziek zonder dat. Dank Goddat u bent verlost van de arbeid van het vasten. Zelfs als u tien keer per dag eet, treur dan niet; u zult hiervoor niet worden geoordeeld, want u doet dit niet op instigatie van de demon, en niet door de verzwakking van uw gedachten; maar veeleer komt dit bij ons op voor onze beproeving en voor profijt van de ziel.

Aan de monnik Andreas, toen hij flauw werd van de verleidingen die over hem waren gekomen:

Andreas! Mijn broeder in ziel (met mij), word niet flauw. God heeft u niet verlaten en zal u niet verlaten. Maar weet dat de zin die de Meester tot onze gemeenschappelijke vader Adam uitsprak: “In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen” (Genesis 3:19) onveranderlijk is. En net zoals dit gebod aan de uiterlijke mens is gegeven, zo is het aan de innerlijke mens geboden de gebeden van de heiligen te ondersteunen door middel van iemands eigen ascetische arbeid; en deze gebeden helpen een mens enorm, zodat hij niet vruchteloos zal blijven. Want net zoals goud dat in een oven wordt verhit, met tangen wordt vastgehouden en met een hamer wordt geslagen, zuiver wordt en geschikt is voor een koninklijke kroon, zo wordt ook een mens die wordt ondersteund door het machtige en veel presterende gebed van de heiligen verhit door verdriet, ontvangt de slagen van verleidingen en, als hij alles met dankbaarheid verdraagt, wordt hij een zoon van het Koninkrijk. En daarom gebeurt alles wat u zou kunnen overkomen tot uw voordeel, zodat ook u vrijmoedigheid voor God zou kunnen ontvangen, zowel door de voorspraak van de heiligen als door uw eigen arbeid. En wees niet beschaamd om nu het begin van deze arbeid aan God aan te bieden, opdat in plaats van geestelijke vreugde, droefheid u niet zou overvallen; en geloof dat Hij die de beloften gegeven heeft, ze zal vervullen (Hebreeën 10:23). Wees voorspoedig in de Heer, mijn geliefden.

En daarom, broeder, haat volkomen om volmaakt lief te hebben. Verlaat volledig, om volledig nabij te komen. Versmaad de ene soort aanneming, om een ​​andere aanneming te ontvangen. Houd op met het vervullen van verlangens, en u zult verlangen vervullen. Verwond uzelf en behandel uzelf. Dood uzelf en breng uzelf tot leven. Vergeet uzelf en ken uzelf. En u zult de werken van een monnik hebben.

Houd uw tong in bedwang van ijdel gepraat, uw maag van liefde voor zoetigheid, en irriteer uw naaste niet. Wees niet brutaal, beschouw uzelf als niets, bewaar de liefde voor iedereen, en heb God altijd in uw hart, en denk aan “Wanneer ik voor het aangezicht van God zal verschijnen” (Psalmen 41:3). Houd dit in acht, en uw grond zal honderdvoudig vrucht voortbrengen voor God, aan Wie er glorie zij in de eeuwen. Amen.

****************************

http://www.copticplace.com/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

http://www.copticplace.com/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

https://www.copticplace.org/Saints_E/Lives_of_Saints/Barsanuphius.html

******

St.Johannes Chrysostomos: Johannes Chrysostomus legt hier een diep spiritueel principe bloot: zonde is niet enkel zichtbaar gedrag, maar een innerlijke gesteldheid……

De zonden van de rijken, zoals hebzucht en egoïsme, zijn voor iedereen duidelijk zichtbaar. De zonden van de armen zijn minder opvallend, maar net zo corrosief voor de ziel. Sommige arme mensen zijn geneigd om de rijken te benijden; dit is inderdaad een vorm van plaatsvervangende hebzucht, omdat de arme persoon die grote rijkdom wil, in geest niet anders is dan de rijke persoon die grote rijkdom vergaart. Veel arme mensen worden gegrepen door angst: hun hart is gevangen in een keten van angst, zich zorgen makend of ze morgen eten op hun bord zullen hebben of kleren aan hun lijf. Sommige arme mensen formuleren voortdurend in hun gedachten sluwe plannen om de rijken te bedriegen om hun rijkdom te verkrijgen; dit is in geest niet anders dan de rijken die plannen maken om de armen uit te buiten door lage lonen te betalen. De kunst van arm zijn is om voor alles op God te vertrouwen, niets te eisen – en dankbaar te zijn voor alles wat gegeven wordt.

Johannes Chrysostomos

++++

Commentaar:

Johannes Chrysostomus legt hier een diep spiritueel principe bloot: zonde is niet enkel zichtbaar gedrag, maar een innerlijke gesteldheid. Hij doorbreekt het stereotype dat armoede automatisch leidt tot deugdzaamheid, en rijkdom tot verdorvenheid. In plaats daarvan nodigt hij ons uit om eerlijk naar onze innerlijke houding te kijken—onze verlangens, angsten, plannen en verwachtingen.

Zijn woorden zijn een oproep tot geestelijke eenvoud: niet alleen in bezit, maar in hart. De ware armoede die hij prijst is een overgave aan God, een leven zonder eisen, maar met dankbaarheid. Dit is geen passieve berusting, maar een actieve keuze om het leven te ontvangen als gave, niet als recht.

Voor ons vandaag, in een wereld vol economische onzekerheid en sociale ongelijkheid, is deze homilie een uitnodiging tot innerlijke vrijheid. Niet door alles te hebben, maar door alles los te laten.

+++++

Gebed:

God van eenvoud, Leer ons de kunst van het arm zijn.

Bevrijd ons van de ketting van zorgen, van de geest van hebzucht en de last van vergelijking.Gebed:

God van eenvoud, Leer ons de kunst van het arm zijn.

Bevrijd ons van de ketting van zorgen, van de geest van hebzucht en de last van vergelijking.

Laat ons niet leven in angst of in sluwe plannen, maar in vertrouwen op Uw voorzienigheid.

Geef ons een hart dat niets eist, maar alles ontvangt met dankbaarheid.

Maak ons rijk in genade, arm in trots, en overvloedig in liefde.

Amen.

******************

Laat ons niet leven in angst of in sluwe plannen, maar in vertrouwen op Uw voorzienigheid.

Geef ons een hart dat niets eist, maar alles ontvangt met dankbaarheid.

Maak ons rijk in genade, arm in trots, en overvloedig in liefde.

Amen.

******************